Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Όταν η Ελπίδα Συναντά τον Αγώνα: Καρκίνος του Μαστού

Όταν η Ελπίδα Συναντά τον Αγώνα - Βραδιά Ελπίδας για την Πρόληψη του Καρκίνου στη Ρόδο.

Η Ρόδος, το νησί του Ήλιου, έγινε πεδίο συνάντησης όχι απλής ευαισθητοποίησης, αλλά ενός δυναμικού αγώνα για τη ζωή. Σε μια αίθουσα γεμάτη πνοή στο Acandia Hotel, πραγματοποιήθηκε μια ενημερωτική ομιλία με θέμα την «Πρόληψη και Έγκαιρη Διάγνωση του Καρκίνου του Μαστού», που ξεπέρασε τα όρια μιας τυπικής εκδήλωσης. Η εντυπωσιακή παρουσία του κοινού δεν ήταν απλώς μια ένδειξη ενδιαφέροντος· ήταν μια συλλογική πράξη, ένα δυνατό μήνυμα ελπίδας και διεκδίκησης προς κάθε γυναίκα που μάχεται, που νίκησε, ή που απλώς οφείλει να γνωρίζει τη σωτήρια σημασία της πρόληψης.
Κεντρική μορφή της βραδιάς, η δημοσιογράφος, συγγραφέας και πολιτικός, Σεμίνα Διγενή, η οποία με την παρουσία της προσέδωσε κύρος, αλλά κυρίως ουσία και ριζοσπαστικότητα στον λόγο.
Η αυλαία άνοιξε με τον χαιρετισμό της Προέδρου του Συλλόγου Γυναικών Ιαλυσού, Ερμίνας Μπότσαρη.
Ακολούθησαν οι φωνές της επιστήμης και της εμπειρίας:
👉η Δρ. Δέσποινα Μυλωνάκη, Υπεύθυνη Ιατρείου Μαστού,
👉η Κατερίνα Τσoμπανισάκη, Κοινωνική Λειτουργός από το «Άλμα Ζωής», η οποία ανάλυσε τους «Παράγοντες Πρόληψης»,
👉η Κούλα Κοκονέζη, εκπαιδευμένη εθελόντρια του «Άλμα Ζωής», η οποία συγκλόνισε με την "Προσωπική Εμπειρία στον Καρκίνο Μαστού", και
👉η Μαρία Κρητικού, Πρόεδρος του Συλλόγου Καρκινοπαθών Δωδεκανήσου, η οποία έθεσε επί τάπητος τις σκληρές αριθμητικές και κοινωνικές πραγματικότητες που αντιμετωπίζουν οι καρκινοπαθείς στα Δωδεκάνησα.
Τον ρυθμό και την ατμόσφαιρα της βραδιάς συντόνισε με καταλυτικό τρόπο η δημοσιογράφος Ροδούλα Λουλουδάκη.
Η Σεμίνα Διγενή, ωστόσο, έδωσε τον τόνο της διεκδίκησης. Ευχαρίστησε το κοινό που ήρθε να «ενημερωθεί και να διεκδικήσει τα αυτονόητα», τονίζοντας πως η εκδήλωση δεν ήταν μια «γιορτή ευαισθητοποίησης», αλλά μια συνάντηση αγώνα. "Κάθε χρόνο, περίπου 5.000 γυναίκες στην Ελλάδα έρχονται αντιμέτωπες με τη διάγνωση του καρκίνου του μαστού", είπε.
"Δεν είμαστε εδώ για να φορέσουμε απλώς μια ροζ κορδέλα, να βγάλουμε φωτογραφία και να φύγουμε", τόνισε εμφατικά. "Είμαστε εδώ για να μιλήσουμε καθαρά".
Και ο λόγος της ήταν αιχμηρός: ενώ ανάβουν οι ροζ προβολείς, χιλιάδες γυναίκες αγωνιούν περιμένοντας μήνες για ένα ραντεβού μαστογραφίας στον δημόσιο τομέα που ασφυκτιά. Η οικονομική εξουθένωση οδηγεί πολλές στην καθυστέρηση ή την ακύρωση της εξέτασης. Οι λίστες αναμονής για χειρουργεία, χημειοθεραπείες και ακτινοθεραπείες γίνονται το βαρύ τίμημα της κρατικής υποχρηματοδότησης της δημόσιας υγείας.
Η κ. Διγενή έθεσε επίμονα ερωτήματα για την ίδια τη Ρόδο, το νησί της «τουριστικής ανάπτυξης»:
👉Πόσα δημόσια ιατρεία μαστού υπάρχουν;
👉Πόσους μαστογράφους διαθέτει ο δημόσιος τομέας;
👉Πόσες γυναίκες του νησιού αναγκάζονται σε “εσωτερική μετανάστευση” για μια εξέταση;
Αυτή η «ανάπτυξη», όπως υπογράμμισε η κ. Διγενή, είναι για τα κέρδη των μεγαλοξενοδόχων, όχι για τις εργαζόμενες που δουλεύουν ατελείωτες ώρες με αποδοχές “μπουρμπουάρ”, καθιστώντας τον προληπτικό έλεγχο απαγορευτικό πολυτέλεια.
Η πραγματική πρόληψη, πέρα από τα επικοινωνιακά παιχνίδια, είναι συνυφασμένη με την έγκαιρη διάγνωση που, με τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα, μπορεί να οδηγήσει σε ποσοστά αποτελεσματικής αντιμετώπισης άνω του 95%. Η σύγχρονη ανάγκη, λοιπόν, είναι ξεκάθαρη: αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν ιατρεία μαστού, πλήρως εξοπλισμένα και στελεχωμένα, που θα καλύπτουν ολιστικά τις ανάγκες των γυναικών.
Σήμερα, η υγεία αντιμετωπίζεται ως ατομική ευθύνη και πεδίο κερδοφορίας. Ωστόσο, η βραδιά στη Ρόδο απέδειξε πως η απάντηση βρίσκεται στον κοινωνικό αγώνα, τη συλλογική διεκδίκηση και την άρνηση να δεχτούμε τον «νόμο του κόστους-οφέλους» πάνω στην ανθρώπινη ζωής.


































Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Εκδήλωση στη Ρόδο για Χατζηδάκι και Θεοδωράκη

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο κατάμεστο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου μουσική βραδιά για τα 100 χρόνια από τη γέννηση των δυο μεγάλων Ελλήνων συνθετών Μάνου Χατζηδάκι και Μίκη Θεοδωράκη, υπό την διεύθυνση του μαέστρου Μιχάλη Καλαεντζή. Τίτλος της εκδήλωσης " Ένας αιώνας μουσικού ουρανού με ήλιο και φεγγάρι". Συμμετείχαν η Μικτή Χορωδία του Δήμου Ρόδου, η Παιδική Χορωδία AMABILE του επικοινωνιακού και μορφωτικού ιδρύματος της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου και η Χορωδία Ευρωπαϊκής Μουσικής του Μουσικού Σχολείου Ρόδου. Πιάνο: Δημήτρης Ιωσήφ.  Τσέλο: Αξάνα Γκλουσκόβα. Ακορντεόν: Κυριάκος Κωνσταντάκης.

Πως η Βόρεια Ήπειρος παραχωρήθηκε στην Αλβανία

Σαν σήμερα 31 Ιανουαρίου: 1914: Οι Μεγάλες Δυνάμεις γνωστοποιούν στην ελληνική κυβέρνηση ότι παραχωρούν και νομικώς στην Ελλάδα τα νησιά του Αιγαίου, εφόσον αποσύρει τις δυνάμεις της από τη Βόρεια Ήπειρο και τη νήσο Σάσωνα. Με αυτή την απόφαση, αναγνωρίζεται η ελληνική κυριαρχία στα νησιά του Αιγαίου, εκτός από την Τένεδο και την Ίμβρο, ενώ η Βόρεια Ήπειρος παραχωρείται στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος. Όλα ξεκίνησαν με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας που υπογράφηκε στις 13 Φεβρουαρίου του 1914 στην ιταλική πόλη από τις Μεγάλες Δυνάμεις και με το οποίο χαράζονταν τα αλβανικά σύνορα. Η περιοχή της Βόρειας Ηπείρου παραχωρούνταν στην Αλβανία, η οποία είχε αναγνωριστεί επίσημα ως ανεξάρτητο κράτος με τη Συνθήκη του Λονδίνου. Σύμφωνα με την απόφαση το Αργυρόκαστρο, το Βουθρωτό, το Δέλβινο, η Κορυτσά, η Χειμάρα, οι Άγιοι Σαράντα και η νήσος Σάσων ήταν πλέον αλβανικά εδάφη.

Η Τραγωδία στο Κραν Μοντανά Ξύπνησε Μνήμες στη Ρόδο

Η φονική νύχτα στο "Όσκαρ" πριν 53 χρόνια! Συγκλόνισε ολόκληρη την ανθρωπότητα η τραγωδία στο μπαρ Constellation, στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας. Αυτό το αδιανόητο περιστατικό "ξύπνησε" μνήμες ιδιαίτερα στη Ρόδο, η οποία έζησε ένα ανάλογο περιστατικό πριν 53 χρόνια.  Γράφει ο Χρήστος Μυστιλιάδης Ρόδος, καλοκαίρι 1972. Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο μπαρ Όσκαρ στη Ρόδο 23 Ιουλίου 1972: Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο Όσκαρ στη Ρόδο (23 Ιουλίου 1972): Το καλοκαίρι του 1972 η Ρόδος ήταν γεμάτη φως. Ένα νησί που μόλις μάθαινε να ζει με τον τουρισμό, με τις βαλίτσες να ανοίγουν σε ξενοδοχεία και τις νύχτες να γεμίζουν μουσική. Οι άνθρωποι έβγαιναν, χόρευαν, πίστευαν πως οι διακοπές είναι από μόνες τους μια μορφή ασφάλειας...