ΕΝ ΛΕΥΚΩ - enlefko

Η διατήρηση και ανάδειξη της πολιτιστικής μας κληρονομιάς αποτελεί πολύτιμο χρέος και ταυτόχρονα γέφυρα σύνδεσης με τις ρίζες μας. Μέσα από δράσεις όπως τα σεμινάρια παραδοσιακών χορών, δίνεται η ευκαιρία όχι μόνο για εκμάθηση, αλλά και για βαθύτερη κατανόηση της ιστορίας και της ταυτότητάς μας. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΠΟΝΤΙΑΚΩΝ ΧΟΡΩΝ Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε στη Ρόδο διήμερο σεμινάριο Ποντιακών χορών και ανάλυσης ιστορικών και λαογραφικών στοιχείων του Πόντου, με εισηγητή τον συγγραφέα, ερευνητή και χοροδιδάσκαλο Νίκο Ζουρνατζίδη. Την πρώτη ημέρα έγινε παρουσίαση πτυχών της ιστορίας και της πορείας των Ελλήνων στην περιοχή του Πόντου. Στη συνέχεια κυριάρχησε ο χορός και η σημασία αυτού στην κοινωνική ζωή του τόπου. Τη δεύτερη ημέρα έγινε αναφορά στη σωστή περίδεση κομματιών της γυναικείας και αντρικής φορεσιάς. Η ημέρα έκλεισε, με τι άλλο, με χορό! Ο κ. Ζουρνατζίδης, ένας από τους πιο σημαντικούς εκφραστές της χορευτικής μας παράδοσης, παρουσίασε στα μέλη του Συλλόγου Ποντίων Ρόδου «Ο Διγενής» ...

Χτισμένη στη δυτική όχθη του ποταμού Ιρι η Αμάσεια περιβάλλεται από απόκρημνα βουνά. Απέχει 127 χλμ. από τη Σαμσούντα και 352 από την Άγκυρα. Το 302 μ.Χ. έγινε η πρώτη πρωτεύουσα του Βασιλείου του Πόντου, αλλά στη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου οι Τούρκοι εξολόθρευσαν τις πολυπληθείς ελληνικές και αρμενικές κοινότητες, κλείνοντας και τα τρία ελληνικά σχολεία που λειτουργούσαν μέχρι τότε. Είναι η πατρίδα του αρχαίου Έλληνα γεωγράφου Στράβωνα. Ο πληθυσμός της πλησιάζει τα 100.000 άτομα. Στην πόλη επιβιώνουν κάποιες παλιές ελληνικές γειτονιές, με σπίτια-φαντάσματα.

Το σιμίτι (simit, το τουρκικό κουλούρι), με ένα φλιτζάνι τουρκικό τσάι, είναι το συνηθισμένο μου πρωϊνό όταν βρίσκομαι στη γειτονική χώρα. Το σιμίτι είναι «το πρόγευμα, το γεύμα και το δείπνο του φτωχού» στην Τουρκία. Όσο για το τσάϊ είναι μοναδικό, μυρωδάτο και πίνετε ζεστό μαύρο σε μικρά ποτηράκια με λεπτή μέση και "κοφτή ζάχαρη" (δηλαδή κύβους). Το τσάι στη Τουρκία παράγεται στον Πόντο και στη Μαύρη Θάλασσα.

H ιστορία, των Ελλήνων στην κριμαϊκή χερσόνησο είναι πολύ παλιά. Ξεκινάει από τις αποικίες της αρχαιότητας, όταν Ίωνες και Δωριείς, προερχόμενοι κυρίως από τα μικρασιατικά παράλια, άρχισαν κατά τον 6ο π .Χ. αιώνα να διαπλέουν τον Εύξεινο Πόντο, αναζητώντας καινούργια εδάφη. Οι Έλληνες ονόμασαν την Κριμαία "Ταυρική" (ας θυμηθούμε την "Ιφιγένεια εν Ταύροις" του Ευριπίδη) και άφησαν το αρχιτεκτονικό τους αποτύπωμα στην πόλη της Χερσονήσου, της οποίας τα ερείπια δεσπόζουν σήμερα στην είσοδο του λιμανιού της Σεβαστούπολης. Με τον εκχριστιανισμό της Κριμαίας κατά τον 3ο μ.Χ. αιώνα το Βυζάντιο επέβαλε την ελληνική γλώσσα ως γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ όλων των κριμαϊκών λαών. Ακολούθησε στις αρχές του 14ου αιώνα η δημιουργία του ελληνικού πριγκιπάτου των Θεοδώρων, που εντάχθηκε αργότερα στις κτήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1780 οι Έλληνες ίδρυσαν στην Αζοφική Θάλασσα τη Μαριούπολη, ενώ πέντε χρόνια νωρίτερα Έλληνες από το ...

Κρίμα για την Κριμαία αυτή η φωτογραφία! Εγώ θα θυμάμαι τη ζωντάνια και τη δημιουργικότητα του ελληνισμού της Κριμαίας, από το ταξίδι που πραγματοποίησα στη Συμφερούπολη, την πρωτεύουσα της ουκρανικής χερσονήσου. Σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία, το 2001 στην Κριμαία ζούσαν πάνω από 3.00Ο Έλληνες. Σήμερα ελληνικές κοινότητες υπάρχουν στις περισσότερες κριμαϊκές πόλεις, όπως και στα χωριά Τσερνοπόλιε, Σαντόβοε, Λουγκοβόε, Ντόμπροε και Πιονέρσκοε. Στα προάστια της Συμφερούπολης (το όνομά της εισηγήθηκε στην Αικατερίνη τη Μεγάλη Αικατερίνη ο Ευγένιος Βούλγαρης, ο οποίος πρωτοστάτησε τον 18ο αιώνα, μαζί με τον Νικηφόρο Θεοτόκη, στη σύσταση της ελληνικής παροικίας) έχουν μεγαλώσει οι συνοικίες Ακρόπολις και Πόντος, ενώ τα ελληνικά μιλιούνται από ολοένα και περισσότερο κόσμο.