ΕΝ ΛΕΥΚΩ - enlefko

Λουκουμάκια, συνδεδεμένα με χρόνια παιδικά ! Η φωτό είναι από την Τουρκία, όπου παρασκευάζονται από τον 15ο αιώνα και το αρχικό τους όνομα ήταν rahat hulkum. Στα μέσα του 18ου αιώνα τα έφεραν στη χώρα μας Χιώτες ζαχαροπλάστες της Κωνσταντινούπολης και της Μικράς Ασίας. Στη Σύρο τα έφερε ο Σταματελάκης, Χιώτικης καταγωγής, που ήρθε από την Κωνσταντινούπολη το 1837.   Στις Σέρρες παράγεται ένα τοπικό είδος λουκουμιού, ο λεγόμενος ακανές, που ξεχωρίζει για την έντονη γεύση του λόγω του κατσικίσιου βουτύρου που περιέχει. Μια ακόμα χαρακτηριστική συνταγή παράγεται στην Κομοτηνή και ονομάζεται σουτζούκ λουκούμ. Στην Κύπρο υπάρχει το  «Λουκούμι Γεροσκήπου», που ξεκίνησε να παράγεται το 1895 και η διαφορετικότητα τους από παρόμοια προϊόντα εντοπίζεται στην στιβαρότητα, την ελαστικότητα και την μειωμένη γλυκύτητα.  Τον 19ο αιώνα το λουκούμι πέρασε στα σαλόνι α της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας, με την ονομασία "turkish delight" και προσφέρονταν από κυρίες της υψηλής κοινων...

Σύρος, η γόησσα των Κυκλάδων... Δίπλα στο λιμάνι δεσπόζει το κτίριο της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου. Σ αυτό το χώρο υπήρχε το Δημοτικό Κρεοπωλείο και γύρω του κουτούκια, μαγειρεία, καπηλειά και κάβες της εποχής. Εκεί συναντιόντουσαν για κρασοκατανύξεις και φαγοπότια οι γλεντζέδες της εποχής που ξεφάντωναν με τις πενιές του Μάρκου Βαμβακάρη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα το 1972. Ένα άλλο σημείο που συναντιόντουσαν οι εργάτες, ο λαϊκός κόσμος, οι μάγκες και οι κουτσαβάκηδες ήταν η γειτονιά του Μάρκου στην Άνω Σύρο. Μια εικόνα της διασκέδασης εκείνης της εποχής μας δίνει το μουσείο Βαμβακάρη με προσωπικά του αντικείμενα, αλλά πιο ζωντανή είναι η κατώγα του Λιλή, όπου μέχρι το 1955 αντηχούσε η πολυτραγουδισμένη Φρακοσυριανή με την παραδοσιακή τσαμπούνα (γκάϊντα) και το τύμπανο (τουμπί). Για την εποχή εκείνη (αν είναι στα κέφια του) μπορεί να σας μιλήσει ο Λεονάρδος Ρούσσος, φίλος του Μάρκου, ένας ζωντανός θρύλος στις μέρες μας. «Οι μπουζουξήδες στη Σύρα παίζανε μόνοι, όμως σε γάμους...