Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η Βίλα Ακκάβι στη Ρόδο ανάμεσα στη δόξα και την εγκατάλειψη

ΤΟ ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ ΠΟΥ ΘΥΜΑΤΑΙ ΚΑΙ Η ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑ

Στην καρδιά της πόλης της Ρόδου, ένα από τα πιο εμβληματικά —και συνάμα πιο παραμελημένα— τοπόσημα συνεχίζει να στέκει σιωπηλό απέναντι στον χρόνο.


Η Βίλα Ακκάβι, επιβλητική και πληγωμένη, υψώνεται δίπλα στα φανάρια του Ορφανοτροφείου, απέναντι στον παλιό Μύλο. Κι όμως, πίσω από τη μεγαλοπρέπειά της κρύβεται σήμερα η εικόνα της εγκατάλειψης: το πρόγραμμα αποκατάστασης που είχε ξεκινήσει το 2018 έληξε επισήμως προχθές, με το έργο να απεντάσσεται οριστικά, αφήνοντας το κτίριο ξανά έρμαιο της φθοράς.

Τα κτίρια, όμως, δεν είναι απλώς πέτρα και κονίαμα· είναι φορείς μνήμης. Και το ερειπωμένο κέλυφος της Βίλας Ακκάβι αφηγείται μια ιστορία που φωτίζει μια ξεχασμένη σελίδα της Ρόδου.

Ο Ηλίας Ακκάβι του Τάννους, ιδιοκτήτης της έπαυλης, ανήκε στη Μελκιτική Καθολική κοινότητα — χριστιανούς που, ακολουθώντας το βυζαντινό τελετουργικό, παρέμειναν ενταγμένοι στην Ανατολική Καθολική Εκκλησία. Γεννημένος στη Βηρυτό στα μέσα του 19ου αιώνα, εγκαταστάθηκε στη Ρόδο περί τα μέσα της δεκαετίας του 1890. Εκεί ανέπτυξε έντονη επιχειρηματική δραστηριότητα και αναδείχθηκε σε έναν από τους ισχυρότερους κτηματίες της εποχής.

Δεν δημιούργησε οικογένεια. Όταν πέθανε, το 1935, άφησε πίσω του μια εκτεταμένη ακίνητη και κινητή περιουσία — μια κληρονομιά που, σε σημερινές αξίες, θα αντιστοιχούσε σε εκατομμύρια ευρώ.

Μα η πιο βαριά παρακαταθήκη του ίσως να είναι αυτή που σήμερα σιωπά: μια βίλα-σύμβολο, εγκλωβισμένη ανάμεσα στο παρελθόν που τη γέννησε (1956) και στο αβέβαιο μέλλον που την περιμένει.

Πηγή πληροφοριών: Rhodes Riches/Facebook

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Εκδήλωση στη Ρόδο για Χατζηδάκι και Θεοδωράκη

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο κατάμεστο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου μουσική βραδιά για τα 100 χρόνια από τη γέννηση των δυο μεγάλων Ελλήνων συνθετών Μάνου Χατζηδάκι και Μίκη Θεοδωράκη, υπό την διεύθυνση του μαέστρου Μιχάλη Καλαεντζή. Τίτλος της εκδήλωσης " Ένας αιώνας μουσικού ουρανού με ήλιο και φεγγάρι". Συμμετείχαν η Μικτή Χορωδία του Δήμου Ρόδου, η Παιδική Χορωδία AMABILE του επικοινωνιακού και μορφωτικού ιδρύματος της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου και η Χορωδία Ευρωπαϊκής Μουσικής του Μουσικού Σχολείου Ρόδου. Πιάνο: Δημήτρης Ιωσήφ.  Τσέλο: Αξάνα Γκλουσκόβα. Ακορντεόν: Κυριάκος Κωνσταντάκης.

Πως η Βόρεια Ήπειρος παραχωρήθηκε στην Αλβανία

Σαν σήμερα 31 Ιανουαρίου: 1914: Οι Μεγάλες Δυνάμεις γνωστοποιούν στην ελληνική κυβέρνηση ότι παραχωρούν και νομικώς στην Ελλάδα τα νησιά του Αιγαίου, εφόσον αποσύρει τις δυνάμεις της από τη Βόρεια Ήπειρο και τη νήσο Σάσωνα. Με αυτή την απόφαση, αναγνωρίζεται η ελληνική κυριαρχία στα νησιά του Αιγαίου, εκτός από την Τένεδο και την Ίμβρο, ενώ η Βόρεια Ήπειρος παραχωρείται στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος. Όλα ξεκίνησαν με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας που υπογράφηκε στις 13 Φεβρουαρίου του 1914 στην ιταλική πόλη από τις Μεγάλες Δυνάμεις και με το οποίο χαράζονταν τα αλβανικά σύνορα. Η περιοχή της Βόρειας Ηπείρου παραχωρούνταν στην Αλβανία, η οποία είχε αναγνωριστεί επίσημα ως ανεξάρτητο κράτος με τη Συνθήκη του Λονδίνου. Σύμφωνα με την απόφαση το Αργυρόκαστρο, το Βουθρωτό, το Δέλβινο, η Κορυτσά, η Χειμάρα, οι Άγιοι Σαράντα και η νήσος Σάσων ήταν πλέον αλβανικά εδάφη.

Η Τραγωδία στο Κραν Μοντανά Ξύπνησε Μνήμες στη Ρόδο

Η φονική νύχτα στο "Όσκαρ" πριν 53 χρόνια! Συγκλόνισε ολόκληρη την ανθρωπότητα η τραγωδία στο μπαρ Constellation, στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας. Αυτό το αδιανόητο περιστατικό "ξύπνησε" μνήμες ιδιαίτερα στη Ρόδο, η οποία έζησε ένα ανάλογο περιστατικό πριν 53 χρόνια.  Γράφει ο Χρήστος Μυστιλιάδης Ρόδος, καλοκαίρι 1972. Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο μπαρ Όσκαρ στη Ρόδο 23 Ιουλίου 1972: Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο Όσκαρ στη Ρόδο (23 Ιουλίου 1972): Το καλοκαίρι του 1972 η Ρόδος ήταν γεμάτη φως. Ένα νησί που μόλις μάθαινε να ζει με τον τουρισμό, με τις βαλίτσες να ανοίγουν σε ξενοδοχεία και τις νύχτες να γεμίζουν μουσική. Οι άνθρωποι έβγαιναν, χόρευαν, πίστευαν πως οι διακοπές είναι από μόνες τους μια μορφή ασφάλειας...