Τι στρες κι αυτό κάθε μέρα. Στρες και πανικό νιώθω όταν αντικρίζω τη λευκή σελίδα στην οθόνη του υπολογιστή μου. Πρέπει να την «μπαζώσω» με συγκεκριμένο αριθμό λέξεων που να βγάζουν νόημα και να προκαλούν το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Σήμερα θα γράψω για ευτυχισμένες στιγμές που πέρασα σε όμορφους τόπους. Για ένα υπέροχο, έρημο, ηλιόλουστο, φθινοπωρινό απόγευμα στο Πήλιο, όπου έμαθα τι σημαίνει ομορφιά, γαλήνη και συμφιλίωση με τον εαυτό μου… Για μία θεϊκή ξάπλα στο γρασίδι του λόφου Τζανίκολο, στη Ρώμη, έχοντας απλωμένη μπροστά μου μια από τις ομορφότερες πόλεις του κόσμου.... Για μία περιπλάνηση στη άνω πόλη της αγαπημένης μου Μονεμβασιάς, μια καστροπολιτεία αυστηρά για δύο. Για την Πράγα του ονείρου που μου έμαθε τα παραμύθια και τη Ντίσνεϊλαντ του Ορλάντο όπου πίστεψα σ αυτά. Για τον απίστευτο έναστρο ουρανό μιας μυστηριακής, καλοκαιριάτικης νύχτας στο οροπέδιο της Νίδας, κάτω από το Ιδαίο Άντρο, στην Κρήτη… Για άλλον έναν γεμάτο με άστρ...
Η Επικαιρότητα Αλλιώς