Συγκλόνισε ολόκληρη την ανθρωπότητα η τραγωδία στο μπαρ Constellation, στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας. Αυτό το αδιανόητο περιστατικό "ξύπνησε" μνήμες ιδιαίτερα στη Ρόδο, η οποία έζησε ένα ανάλογο περιστατικό πριν 53 χρόνια.
Γράφει ο Χρήστος Μυστιλιάδης
Ρόδος, καλοκαίρι 1972.
Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν.
Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.
Τι έγινε στο μπαρ Όσκαρ στη Ρόδο
23 Ιουλίου 1972:
Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν.
Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.
Τι έγινε στο Όσκαρ στη Ρόδο (23 Ιουλίου 1972):
· Το μπαρ - εστιατόριο «Όσκαρ» ήταν καινούργιο. Σύγχρονο για την εποχή του. Σκοτεινό, με εξωτικά υλικά, μπαμπού, υφάσματα, έναν χώρο φτιαγμένο για να ξεχνάς πού βρίσκεσαι.
Κανείς δεν ρώτησε πόσες εξόδους είχε. Κανείς δεν κοίταξε πού οδηγούν.
· Το βράδυ της 23ης Ιουλίου, η μουσική ήταν δυνατή. Ίσως κάποιος να γέλασε λίγο παραπάνω. Ίσως κάποιος να σκέφτηκε ότι αυτή θα ήταν μια νύχτα που θα θυμόταν.
· Θα την θυμόταν — αλλά όχι έτσι.
· Η φωτιά δεν άφησε χρόνο. Δεν μπήκε δραματικά, δεν προειδοποίησε. Άναψε και απλώθηκε σαν να ήξερε τον χώρο καλύτερα από τους ανθρώπους. Τα υλικά έγιναν σύμμαχοί της. Ο καπνός κατέβηκε χαμηλά, εκεί που βρίσκονταν τα πρόσωπα.
· Όταν κατάλαβαν τι συμβαίνει, οι έξοδοι δεν ήταν εκεί που τις περίμεναν.
Ήταν κλειστές.
Ή δεν υπήρχαν.
· Άνθρωποι έτρεξαν προς το σκοτάδι πιστεύοντας πως είναι διάδρομος. Άλλοι έπεσαν. Άλλοι έμειναν όρθιοι, μέχρι που ο αέρας τελείωσε. Οι περισσότεροι δεν κάηκαν. Πνίγηκαν. Μέσα σε ένα μέρος που είχε φτιαχτεί για διασκέδαση.
· Το πρωί, η Ρόδος ξύπνησε αλλιώς.
Τριάντα δύο άνθρωποι δεν βγήκαν ποτέ από εκείνη τη νύχτα. Οι περισσότεροι ήταν ξένοι. Τουρίστες. Άνθρωποι που δεν μιλούσαν τη γλώσσα, αλλά εμπιστεύτηκαν τον χώρο.
· Για χρόνια, το εστιατόριο «Όσκαρ» δεν αναφερόταν εύκολα. Ήταν μια λέξη βαριά. Ένα λάθος που δεν διορθώνεται. Ένα μάθημα που δεν γράφτηκε αμέσως σε νόμους, αλλά σε μνήμη.
· Και κάθε φορά που μια φωτιά ξεσπά σε έναν κλειστό χώρο, σε ένα μπαρ, σε ένα κλαμπ, σε ένα μέρος όπου οι άνθρωποι πάνε για να νιώσουν ζωντανοί, το «Όσκαρ» επιστρέφει. Όχι σαν σύγκριση.
· Για χρόνια, το «Όσκαρ» δεν αναφερόταν εύκολα. Ήταν μια λέξη βαριά. Ένα λάθος που δεν διορθώνεται. Ένα μάθημα που δεν γράφτηκε αμέσως σε νόμους, αλλά σε μνήμη. Για χρόνια, το «Όσκαρ» δεν αναφερόταν εύκολα. Ήταν μια λέξη βαριά. Ένα λάθος που δεν διορθώνεται. Ένα μάθημα που δεν γράφτηκε αμέσως σε νόμους, αλλά σε μνήμη.
🚒 Η αντίδραση των αρχών
Η Πυροσβεστική έφτασε γρήγορα, αλλά η φωτιά είχε ήδη ολοκληρώσει το καταστροφικό της έργο.
Ακολούθησε έρευνα με ευθύνες σε:
ιδιοκτήτες
πολεοδομικές και ελεγκτικές αρχές
Οι ποινές θεωρήθηκαν από πολλούς ήπιες, κάτι που αντικατοπτρίζει το κλίμα της εποχής (δικτατορία).
📜 Τι άφησε πίσω της η τραγωδία
συνέβαλε σε αυστηρότερες προδιαγραφές πυρασφάλειας
ανέδειξε το πρόβλημα των:
κλειδωμένων εξόδων
εύφλεκτων διακοσμητικών
έλλειψης ελέγχων
συγκρίνεται συχνά με διεθνείς τραγωδίες (π.χ. Cocoanut Grove, Beverly Hills Supper Club)
Στη Ρόδο, στην πλατεία Χαρίτου (100 Χουρμαδιές) έχει στηθεί τιμητική πλάκα στη μνήμη των θυμάτων.
🔁 Γιατί θυμίζει Crans-Montana
Η ομοιότητα με τη φωτιά στο Crans-Montana (και άλλες αντίστοιχες τραγωδίες) είναι δομική:
κλειστός χώρος
συνωστισμός
εύφλεκτα υλικά
ανεπαρκείς έξοδοι
λίγος χρόνος αντίδρασης
👉 Το μοτίβο επαναλαμβάνεται, δεκαετίες μετά.
Το καλοκαίρι του 1972 η Ρόδος ήταν γεμάτη φως. Ένα νησί που μόλις μάθαινε να ζει με τον τουρισμό, με τις βαλίτσες να ανοίγουν σε ξενοδοχεία και τις νύχτες να γεμίζουν μουσική. Οι άνθρωποι έβγαιναν, χόρευαν, πίστευαν πως οι διακοπές είναι από μόνες τους μια μορφή ασφάλειας.
Το εστιατόριο «Όσκαρ» ήταν καινούργιο. Σύγχρονο για την εποχή του. Σκοτεινό, με εξωτικά υλικά, μπαμπού, υφάσματα, έναν χώρο φτιαγμένο για να ξεχνάς πού βρίσκεσαι.
Τριάντα δύο άνθρωποι δεν βγήκαν ποτέ από εκείνη τη νύχτα.
Για χρόνια, το «Όσκαρ» δεν αναφερόταν εύκολα. Ήταν μια λέξη βαριά. Ένα λάθος που δεν διορθώνεται. Ένα μάθημα που δεν γράφτηκε αμέσως σε νόμους, αλλά σε μνήμη.
Και κάθε φορά που μια φωτιά ξεσπά σε έναν κλειστό χώρο, σε ένα μπαρ, σε ένα κλαμπ, σε ένα μέρος όπου οι άνθρωποι πάνε για να νιώσουν ζωντανοί, το «Όσκαρ» επιστρέφει. Όχι σαν σύγκριση. Σαν προειδοποίηση.
Γιατί οι φωτιές δεν μοιάζουν μεταξύ τους.
Οι παραλείψεις μοιάζουν.
Ρόδος, 23 Ιουλίου 1972.
Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν.
Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.
Για όσους το έζησαν, δεν είναι ιστορία.
Είναι μνήμη.
Και η μνήμη δεν σβήνει.
Σχόλια