Σ το Νιοχώρι χτυπούσε κάποτε η καρδιά της Ρόδου. Η γειτονιά που αγκάλιαζε το λιμάνι, προικισμένη με τη στρατηγική της θέση, άρχισε από νωρίς να αναπτύσσεται πιο γρήγορα από κάθε άλλη συνοικία του νησιού. Στους δρόμους της συγκεντρώθηκαν τα προξενεί α των μεγάλων ευρωπαϊκών Δυνάμεων, τα δημόσια κτίρια, η περίφημη Γαλλική Σχολή, αλλά και τα πρώτα ξενοδοχεία της εποχής. Σιγά – σιγά, το Νιοχώρι έγινε το πιο κοσμοπολίτικο και ζωντανό πρόσωπο της Ρόδου του Μεσοπολέμου. ➡️ Οι περιηγητές που πέρασαν από το νησί εκείνα τα χρόνια περιγράφουν μια κοινωνία μοναδική για την εποχή. Η Ρόδος δεν ήταν απλώς ένα νησί του Αιγαίου. Ήταν ένα πολύχρωμο σταυροδρόμι λαών και πολιτισμών. Έλληνες, που αποτελούσαν τη μεγάλη πλειοψηφία, ζούσαν δίπλα σε Τούρκους, Εβραίους διωγμένους από την Ισπανία, Αρμένιους πρόσφυγες, αλλά και Γάλλους, Άγγλους, Ιταλούς και λίγους Μαλτέζους. Στα σοκάκια της ακούγονταν διαφορετικές γλώσσες, στις αγορές αναμειγνύονταν αρώματα και συνήθειες από την Ανατολή και τη Δύση, ενώ στο λιμάν...
Υ πάρχουν ημερομηνίες που δεν ανήκουν μόνο στα βιβλία της Ιστορίας. Ανήκουν στη συλλογική μνήμη ενός τόπου. Στιγμές που άλλαξαν τη μοίρα της Ρόδου και άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στις ζωές των ανθρώπων της. Η 16η Μαΐου 1912 είναι μία από αυτές τις ημέρες. Στην ορεινή Ψίνθο, μέσα σε καπνούς, πυροβολισμούς και την αγωνία ενός ολόκληρου νησιού, γράφτηκε το τελευταίο κεφάλαιο της οθωμανικής κυριαρχίας στη Ρόδο. Εκεί όπου συγκρούστηκαν στρατοί, αυτοκρατορίες και ιστορικές εποχές, ξεκινούσε μια νέα περίοδος για τα Δωδεκάνησα. Σαν σήμερα 16 Μαΐου 1912 έγινε η παράδοση της τουρκικής φρουράς στον Ιταλό στρατηγό Giovanni Ameglio στην Ψίνθο, και μπήκε τέλος στη σύντομη αλλά καθοριστική Μάχη της Ρόδου κατά τον Ιταλοτουρκικό Πόλεμο. Οι ιταλικές δυνάμεις αριθμούσαν περίπου 9.000-10.400 άνδρες, υποστηριζόμενοι από τα πλοία του στόλου του Ιταλικού Βασιλικού Ναυτικού. Η καθοριστική αυτή στιγμή της τοπικής ιστορίας εκτυλίχθηκε ως εξής: Μετά την επιτυχημένη απόβαση των ιταλικών στρατευμάτων στην Καλλι...