ΕΝ ΛΕΥΚΩ - enlefko

Τιμώντας τη «Μεγάλη Κυρά», όπως αποκαλεί την ποίηση ο Καβάφης, η Ρόδος τίμησε την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης με μια ξεχωριστή πολιτιστική εκδήλωση αφιερωμένη στην ποίηση, τον εθελοντισμό και τη βιωσιμότητα. Τίτλος που είχε δοθεί στη βραδιά: «Στίχοι Ζωής, Πράξεις Ευθύνης» και φιλοδοξία της ήταν να αναδείξει τη δύναμη της ποίησης ως μέσο έκφρασης, ευαισθητοποίησης και κοινωνικής ευθύνης. Στην εκδήλωση συμμετείχαν Ροδίτες κυρίως δημιουργοί αλλά και ποιητές που ζουν ή έζησαν στη Ρόδο, όπως οι: Ντίνα Ακριβού, Σουλεϊμάν Αλάγιαλη-Τσιαλίκ, Φωτεινή Γαλάνη, Χρυσούλα Γιαννίκη, Εμμανουέλα Διακοσάββα, Πάνος Δρακόπουλος, Φραγκίσκος Καλαβάσης, Γιώργος Καμίτσης, Γιώργος Καραγιαννιός, Νίκος Κοντουδιός, Νίκος Κωνσταντινίδης, Δημήτρης Λαδικός, Αντωνία Ματσίγκου, Νίκος Μοσχοβάκος, Μαριάννα Νικολάου και Μίκα Ντάκα. Οι ερμηνείες των ποιημάτων αποδόθηκαν από το Θεατρικό Εργαστήρι «Μάνος Κατράκης». Οι Βάσω Αγγελάκου, Νομική Αγγελάκου, Λίζα Ψαρρή, Κωνσταντίνα Βαϊτση, Άννα Παπαναστασοπούλου, Κώστας Ατσικνούδας κ...

Η Παρουσίαση της Συλλογής της Πίτση Βασιλικής στη Ρόδο: Ομορφιά και Ενσυναίσθηση. Χθες Τετάρτη 26 Νοεμβρίου, είχαμε την τύχη να παραβρεθούμε σε μια εκδήλωση υψηλής αισθητικής και βαθιάς κοινωνικής σημασίας, που φιλοξενήθηκε στη Νέα Πτέρυγα του Νεστορίδειου Μελάθρου. Ήταν μια βραδιά αφιερωμένη στη τέχνη του λόγου και ταυτόχρονα, μια πράξη αφύπνισης. Η Καρδιά της Εκδήλωσης: Ποίηση με "Οδοδείκτες" Στο επίκεντρο της βραδιάς βρέθηκε η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Πίτση Βασιλικής , με τον εύστοχο και φορτισμένο τίτλο «Οι οδοδείκτες και οι δείκτες της ζωής», από τις Εκδόσεις Κύκνος. Πρόκειται για μία συλλογή που, όπως αποδείχθηκε, αγγίζει ευαίσθητες χορδές της ανθρώπινης ψυχής και λειτουργεί ως οδηγός μέσα στις συμπληγάδες της καθημερινότητας. Αφύπνιση και Ευαισθητοποίηση Η εκδήλωση δεν περιορίστηκε μόνο στην ποίηση, αλλά διευρύνθηκε με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών, δίνοντας έμφαση στην ανάγκη για ενσυναίσθηση και προστασία. Ιδιαίτερο ενδι...

Σαν σήμερα, 21 Οκτωβρίου 1907 γεννήθηκε ο Νίκος Εγγονόπουλος , ζωγράφος και ποιητής, ο κυριότερος εκφραστής του σουρεαλισμού στη χώρα μας. Αυτοβιογραφικά "Ποτέ δεν μ' ενδιέφερε η φήμη, η δόξα. Μόνος πόθος μου: να περνώ πάντα απαρατήρητος, αν δεν το μπορούσα ευxάριστoς, ανάμεσα στους συγκαιρινούς μου «συνοδίτας». Kι' όμως άκουσα κι' αυτή την κουβέντα, που μου εξετόξευσε, δεν ξέρω πια σε τι φύλλο, αγανακτισμένος «φιλολογικός» του συνεργάτrις: «Εγγονόπουλε, πάψε πια να βασανίζεσαι και να μας βασανίζης» Αν η ζωή μου είναι αφιερωμένη στη ζωγραφική και στην ποίηση, είναι γιατί η ζωγραφική και η ποίησις με παρηγορούν και με διασκεδάζουν. Έτσι και τότε, παρ’ όλη την απογοήτευσή μου, εξακολουθούσα ανελλιπώς να ζωγραφίζω, «να γράφω»* ποιήματα". [...]

Τραγουδάω όλους εσάς που αντισταθήκατε/ τραγουδάω τους άσπρους, τους μαύρους, τους κίτρινους/ τραγουδάω την ελπίδα που δεν έχει χρώμα/ τραγουδάω το αίμα που σ' όλα τα γεωγραφικά σημεία είναι κόκκινο. Με το λαρύγγι μου πεταμένο έξω φαρδύ, σαν προκυμαία/ τραγουδάω την παγκόσμια αδελφοσύνη. Μα απόψε, αδέλφια, δεν είμαι πια ποιητής. Απόψε δε θέλω να 'μαι ποιητής. Απόψε είμαι ο τυμπανιστής μιας απέραντης στρατιάς/ με δυο δισεκατομμύρια μαχητές ακροβολισμένους μες στη νύχτα. Και προχωράμε. (Τ. Λειβαδίτης, «Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο», 1956)