Αν γνώρισε πίκρες ο Ελύτης στη μοναξιά μέσα στον παράδεισο; Του νεαρού Αναγνωστάκη, 1945: Φτάνει πια η γαλάζια αιθρία του Αιγαίου με τα ποιήματα που ταξιδεύουν σε ασήμαντα νησιά για να ξυπνήσουν την ευαισθησία μας. Του Λεοντάρη, 1972: Βγάλε πια τα γαλάζια σου και δε σου πάνε παράτα με με το Αιγαίο και τα νησιά του. Του Μαρκίδη , 1978: Σβήστηκε πια τ' όνομά σου απ' τα ληξιαρχεία του Αιγαίου και τσακίστηκαν στο ρο της φρονιμάδας όλα τα ρο του έρωτα. Του Σινόπουλου, 1980: Κι εκείνο το νησί που αγάπησες όλο το Αιγαίο μια σκάφη με σκατά. Ο Οδυσσέας Ελύτης εξακολουθεί να περιποιείται με το βάλσαμο των λέξεων του τις πληγές του κόσμου. Τον ακούμε ακόμα: Ένα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη σε τόσο ίσες δόσεις που δεν μένει στο τέλος παρά η αλήθεια. ΣΤΗ ΦΩΤΟ: Πίνακας του Κώστα Καββαδία - Μαχητικά MIRAGE 2000 EG/BG της 114 Π.Μ. επιστρέφουν στη βάση τους έχοντας ολοκληρώσει ακόμα μία αποστολή.
Η Επικαιρότητα Αλλιώς