Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αυτοδυναμία ή Συνεργασίες: To Δίλημμα της Επόμενης Μέρας

Ρευστό πολιτικό σκηνικό, νέα ή υπό διαμόρφωση κόμματα και δημοσκοπήσεις που καταγράφουν μετακινήσεις και αβεβαιότητα, επαναφέρουν στο προσκήνιο το διαχρονικό δίλημμα της διακυβέρνησης. Αυτοδυναμία ή κυβέρνηση συνεργασίας; Σε μια περίοδο έντονων κοινωνικών πιέσεων, γεωπολιτικών προκλήσεων και θεσμικής κόπωσης, το ερώτημα για το ποιο μοντέλο μπορεί να εγγυηθεί σταθερότητα και αποτελεσματικότητα αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα.

Η εφημερίδα «δημοκρατική» με τη Νατάσα Παμπρή, ζήτησε από πολίτες με ενεργή παρουσία στα κοινά να τοποθετηθούν πάνω στο αν η χώρα χρειάζεται μια ισχυρή αυτοδύναμη κυβέρνηση ή αν μπορούν οι συνεργασίες, με σαφείς προγραμματικές δεσμεύσεις, να αποτελέσουν βιώσιμη λύση. Οι απαντήσεις αποτυπώνουν έντονη πολυφωνία.


Ο Χρήστος Μυστιλιάδης, δημοσιογράφος, απαντά στο ερώτημα ως εξής:

«Η δική μου γνώμη, καθαρά ως πολιτική ανάλυση (όχι κομματική τοποθέτηση), είναι ότι η αυτοδυναμία δεν είναι από μόνη της προϋπόθεση αποτελεσματικής διακυβέρνησης. Προσφέρει όμως πολλά πλεονεκτήματα, όπως: ταχύτητα στις αποφάσεις, καθαρή ευθύνη (ξέρεις ποιος κυβερνά και ποιος λογοδοτεί), σταθερότητα σε περιόδους κρίσης. Το πραγματικό δίλημμα κατά τη γνώμη μου δεν είναι αυτοδυναμία ή συνεργασία, αλλά: σε περιόδους πολιτικής αναδιάταξης, όπως φαίνεται να ζούμε, μια καλοδομημένη κυβέρνηση συνεργασίας είναι πιο δύσκολη. Θέλει επίπεδο, κουλτούρα και ειλικρίνεια. Και εκεί συνήθως σκοντάφτουμε. Αν κατέληγα σε μία φράση, θα έλεγα ότι στην Ελλάδα η αυτοδυναμία λειτούργησε συχνά καλύτερα πρακτικά. Ιστορικά, αν δούμε ψυχρά τα δεδομένα, βλέπουμε ότι: Οι περισσότερες μεγάλες μεταρρυθμίσεις έγιναν από αυτοδύναμες κυβερνήσεις. Υπήρξε συνέχεια πολιτικής, λιγότερα μπλοκαρίσματα, καθαρή ιεραρχία. Οι κυβερνήσεις συνεργασίας στην Ελλάδα είτε: ήταν μεταβατικές, είτε προϊόν κρίσης/ανάγκης, είτε κατέρρευσαν γρήγορα λόγω εσωτερικών αντιφάσεων. Η αυτοδυναμία συμφέρει την δημοκρατία, αλλά όταν υπάρχουν ισχυροί θεσμοί και πολιτική κουλτούρα ελέγχου».

ΕΔΩ ολόκληρο το κείμενο της "δ".

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ρόδος: Ο σπάνιος μεσαιωνικός κήπος Marc de Montalem

  O κήπος του ιδρύματος Marc de Montalem είναι γνωστός στο ροδιακό κοινό ως ο "Κήπος του Μάρκου" και βρίσκεται μέσα στη μεσαιωνική πόλη της Ρόδου, δίπλα στο εκκλησάκι του Αγίου Μάρκου, στην οδό Μενάνδρου, απέναντι από τον Πύργο του Ρολογιού. Ο μεσαιωνικός κήπος έχει δέντρα και φυτά που καλλιεργούνταν την εποχή των Ιπποτών στο νησί και είναι η «κληρονομιά» που έχει αφήσει στη Ρόδο ο νεαρός Γάλλος Marc de Montalembert. Τo 1993 o Marc, έχασε τη ζωή του, σε κατάδυση στο Αιγαίο, στην περιοχή της Τουρκίας και στη μνήμη του οι γονείς του δημιούργησαν το ίδρυμα και τον μεσαιωνικό κήπο, στην καρδιά της Μεσαιωνικής Πόλης. Στον υπέροχο κήπο καλλιεργούνται μεταξύ άλλων λεμονιές, μανταρινιές, πορτοκαλιές, μουσμουλιές, μυρτιές, δάφνες, ανεμώνες, λεβάντα, μέντα, θυμάρι, άκανθος, σαντολίνα, γιασεμιά, αρτεμισίες, δίκταμο, νάρκισσοι, βιόλες, ασφόδελοι, 13 είδη τριανταφυλλιών και πολλά άλλα είδη. Όλα αυτά φυτεύτηκαν και καλλιεργούνται αφού διαπιστώθηκε από διάφορα συγγράμματα, ότι υπάρχουν στη ...

Εκδήλωση στη Ρόδο για Χατζηδάκι και Θεοδωράκη

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο κατάμεστο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου μουσική βραδιά για τα 100 χρόνια από τη γέννηση των δυο μεγάλων Ελλήνων συνθετών Μάνου Χατζηδάκι και Μίκη Θεοδωράκη, υπό την διεύθυνση του μαέστρου Μιχάλη Καλαεντζή. Τίτλος της εκδήλωσης " Ένας αιώνας μουσικού ουρανού με ήλιο και φεγγάρι". Συμμετείχαν η Μικτή Χορωδία του Δήμου Ρόδου, η Παιδική Χορωδία AMABILE του επικοινωνιακού και μορφωτικού ιδρύματος της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου και η Χορωδία Ευρωπαϊκής Μουσικής του Μουσικού Σχολείου Ρόδου. Πιάνο: Δημήτρης Ιωσήφ.  Τσέλο: Αξάνα Γκλουσκόβα. Ακορντεόν: Κυριάκος Κωνσταντάκης.

Η Τραγωδία στο Κραν Μοντανά Ξύπνησε Μνήμες στη Ρόδο

Η φονική νύχτα στο "Όσκαρ" πριν 53 χρόνια! Συγκλόνισε ολόκληρη την ανθρωπότητα η τραγωδία στο μπαρ Constellation, στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας. Αυτό το αδιανόητο περιστατικό "ξύπνησε" μνήμες ιδιαίτερα στη Ρόδο, η οποία έζησε ένα ανάλογο περιστατικό πριν 53 χρόνια.  Γράφει ο Χρήστος Μυστιλιάδης Ρόδος, καλοκαίρι 1972. Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο μπαρ Όσκαρ στη Ρόδο 23 Ιουλίου 1972: Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο Όσκαρ στη Ρόδο (23 Ιουλίου 1972): Το καλοκαίρι του 1972 η Ρόδος ήταν γεμάτη φως. Ένα νησί που μόλις μάθαινε να ζει με τον τουρισμό, με τις βαλίτσες να ανοίγουν σε ξενοδοχεία και τις νύχτες να γεμίζουν μουσική. Οι άνθρωποι έβγαιναν, χόρευαν, πίστευαν πως οι διακοπές είναι από μόνες τους μια μορφή ασφάλειας...