Ρευστό πολιτικό σκηνικό, νέα ή υπό διαμόρφωση κόμματα και δημοσκοπήσεις που καταγράφουν μετακινήσεις και αβεβαιότητα, επαναφέρουν στο προσκήνιο το διαχρονικό δίλημμα της διακυβέρνησης. Αυτοδυναμία ή κυβέρνηση συνεργασίας; Σε μια περίοδο έντονων κοινωνικών πιέσεων, γεωπολιτικών προκλήσεων και θεσμικής κόπωσης, το ερώτημα για το ποιο μοντέλο μπορεί να εγγυηθεί σταθερότητα και αποτελεσματικότητα αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα.
Η εφημερίδα «δημοκρατική» με τη Νατάσα Παμπρή, ζήτησε από πολίτες με ενεργή παρουσία στα κοινά να τοποθετηθούν πάνω στο αν η χώρα χρειάζεται μια ισχυρή αυτοδύναμη κυβέρνηση ή αν μπορούν οι συνεργασίες, με σαφείς προγραμματικές δεσμεύσεις, να αποτελέσουν βιώσιμη λύση. Οι απαντήσεις αποτυπώνουν έντονη πολυφωνία.
Ο Χρήστος Μυστιλιάδης, δημοσιογράφος, απαντά στο ερώτημα ως εξής:
«Η δική μου γνώμη, καθαρά ως πολιτική ανάλυση (όχι κομματική τοποθέτηση), είναι ότι η αυτοδυναμία δεν είναι από μόνη της προϋπόθεση αποτελεσματικής διακυβέρνησης. Προσφέρει όμως πολλά πλεονεκτήματα, όπως: ταχύτητα στις αποφάσεις, καθαρή ευθύνη (ξέρεις ποιος κυβερνά και ποιος λογοδοτεί), σταθερότητα σε περιόδους κρίσης. Το πραγματικό δίλημμα κατά τη γνώμη μου δεν είναι αυτοδυναμία ή συνεργασία, αλλά: σε περιόδους πολιτικής αναδιάταξης, όπως φαίνεται να ζούμε, μια καλοδομημένη κυβέρνηση συνεργασίας είναι πιο δύσκολη. Θέλει επίπεδο, κουλτούρα και ειλικρίνεια. Και εκεί συνήθως σκοντάφτουμε. Αν κατέληγα σε μία φράση, θα έλεγα ότι στην Ελλάδα η αυτοδυναμία λειτούργησε συχνά καλύτερα πρακτικά. Ιστορικά, αν δούμε ψυχρά τα δεδομένα, βλέπουμε ότι: Οι περισσότερες μεγάλες μεταρρυθμίσεις έγιναν από αυτοδύναμες κυβερνήσεις. Υπήρξε συνέχεια πολιτικής, λιγότερα μπλοκαρίσματα, καθαρή ιεραρχία. Οι κυβερνήσεις συνεργασίας στην Ελλάδα είτε: ήταν μεταβατικές, είτε προϊόν κρίσης/ανάγκης, είτε κατέρρευσαν γρήγορα λόγω εσωτερικών αντιφάσεων. Η αυτοδυναμία συμφέρει την δημοκρατία, αλλά όταν υπάρχουν ισχυροί θεσμοί και πολιτική κουλτούρα ελέγχου».

Σχόλια