Σαν σήμερα, 4 Ιανουαρίου 1493, ο Κολόμβος πήρε τη μεγάλη απόφαση της επιστροφής. Είναι η στιγμή που η ιστορία «γυρίζει σελίδα», έστω κι αν ο ίδιος πίστευε πως απλώς έφευγε από τις Ινδίες. Ο Κολόμβος πέθανε πιστεύοντας ότι βρήκε την Ασία. Εμείς όμως ξέρουμε πως εκείνη τη μέρα, η ανθρωπότητα έγινε λίγο μεγαλύτερη.
Φανταστείτε τη σκηνή: Μια μικρή καραβέλα, η "Niña" (ή αλλιώς Santa Clara), παλεύει με τα κύματα του Ατλαντικού. Ο Χριστόφορος Κολόμβος κοιτάζει πίσω του για τελευταία φορά τις ακτές του Νέου Κόσμου. Σαν σήμερα, πριν από 533 χρόνια, ξεκινά το ταξίδι της επιστροφής.
Μπροστά στη "Pinta", στο Palos de la Frontera
Στέκομαι μπροστά στην αναπαράσταση της "Pinta" στο Palos de la Frontera και προσπαθώ να συλλάβω το μέγεθος της τόλμης (ή της άγνοιας!) αυτών των ανθρώπων.
Βρέθηκα στο Palos de la Frontera, εκεί που η ιστορία μυρίζει αλάτι και ξύλο. Πίσω μου η "Pinta" και μπροστά μου τα βαρέλια με τις προμήθειες που κράτησαν ζωντανό το όνειρο. Μια "ιστορική λεπτομέρεια": η φωτογραφία μου δείχνει την Pinta, την ημέρα της επιστροφής (4 Ιανουαρίου 1493) ο Κολόμβος επέβαινε στη Niña (το επίσημο όνομα της οποίας ήταν Santa Clara), καθώς η ναυαρχίδα Santa Maria είχε εξοκείλει και καταστραφεί τα Χριστούγεννα του 1492. Η Pinta είχε αποχωριστεί προσωρινά τον στόλο και ξανασυναντήθηκαν αργότερα.
Όταν στέκεσαι μπροστά σε αυτά τα πλοία, δεν βλέπεις απλώς ξύλο και σχοινιά. Κατ΄ αρχάς υπάρχει συναισθηματική σύνδεση με το παρελθόν, ζεις το βάρος της ιστορίας και την απίστευτη μοναξιά που πρέπει να ένιωθαν αυτοί οι άνθρωποι στο απέραντο γαλάζιο.
Εκεί που η Ιστορία μυρίζει Αλάτι και Τόλμη
Υπάρχουν μέρη που σε κάνουν να νιώθεις μικρός, όχι λόγω μεγέθους, αλλά λόγω της κληρονομιάς που κουβαλούν. Σήμερα, 4 Ιανουαρίου 2026, η σκέψη μου γυρίζει πίσω στο 1493.
Φανταστείτε τη στιγμή: Η απόφαση της επιστροφής. Ο Κολόμβος αφήνει πίσω του το άγνωστο που μόλις ανακάλυψε, επιβιβάζεται στη μικρή "Niña" και χαράζει πορεία για το σπίτι. Δεν κουβαλούσε μόνο χρυσό ή παράξενα φυτά στα αμπάρια του· κουβαλούσε την είδηση που θα γκρέμιζε τα σύνορα του τότε γνωστού κόσμου.
Στέκομαι εδώ, ανάμεσα στις πιστές αναπαραστάσεις των πλοίων του, και προσπαθώ να κλείσω τα μάτια. Ακούω το τρίξιμο του ξύλου της Pinta πίσω μου, βλέπω τα βαρέλια με τις προμήθειες μπροστά μου και ανατριχιάζω. Αυτά τα μικρά, σχεδόν "εύθραυστα" σκαριά, ήταν το μόνο πράγμα που χώριζε εκείνους τους θαλασσοπόρους από την αιωνιότητα ή τον αφανισμό.
Πόση πίστη χρειάζεται για να σπρώξεις το ξύλινο σκαρί σου στο άπειρο; Πώς ένιωθαν άραγε σαν σήμερα, παίρνοντας τον δρόμο της επιστροφής, χωρίς να υποψιάζονται ότι το όνομά τους δεν θα ξεχαστεί ποτέ;
Σήμερα, από το Muelle de las Carabelas, σας δείχνω πώς ήταν αυτά τα θρυλικά σκαριά από κοντά.
👇 Δείτε το βίντεο που μεταδόθηκε από το "ΕΝ ΛΕΥΚΩ" και ταξιδέψτε πίσω στον 15ο αιώνα! Στις εικόνες που ακολουθούν, προσπάθησα να φυλακίσω λίγη από αυτή τη μαγεία. Την αίσθηση ότι ο χρόνος σταματά στο λιμάνι του Palos, εκεί που ξεκίνησαν όλα τα μεγάλα "ίσως" της ανθρωπότητας.
Σχόλια