Σαν σήμερα η Ιστορία ξύπνησε με νεύρα, φαντασία και έντονη ανάγκη για ποικιλία.
Γεννήθηκαν άνθρωποι που άλλαξαν τον κόσμο, πέθαναν άλλοι που τον ταρακούνησαν, και όλοι μαζί μοιάζουν σαν να βρέθηκαν κατά λάθος στην ίδια σελίδα ημερολογίου.
Ας τα πάρουμε με τη σειρά — ή μάλλον… χωρίς σειρά, όπως τους αξίζει.
Ο Μάρκο Πόλο αποχαιρέτησε τον κόσμο το 1324, αφού πρώτα τον είχε γυρίσει όλο χωρίς Google Maps, χωρίς Wi-Fi και χωρίς stories. Αληθινός influencer άλλης εποχής, που αν ζούσε σήμερα θα έγραφε: «Ανακάλυψα την Ασία. Δεν είχε φίλτρο.»
Λίγο αργότερα, το 1642, έφυγε ο Γαλιλαίος Γαλιλέι, ο άνθρωπος που είπε ότι η Γη γυρίζει και τον ανάγκασαν να πει πως… ε, απλώς παρασύρθηκε. Γιατί τελικά η επιστήμη προχωρά, αλλά η Ιερά Εξέταση είχε καλύτερο PR.
Και μετά… μπαίνει μουσική.
Το 1935 γεννιέται ο Έλβις Πρίσλεϊ και η ανθρωπότητα ανακαλύπτει ότι η λεκάνη μπορεί να θεωρηθεί επικίνδυνο όπλο. Ο βασιλιάς του rock’n’roll έκανε τις μαμάδες να σταυροκοπιούνται και τους μπαμπάδες να ανησυχούν για το μέλλον των παιδιών τους. Spoiler: το μέλλον τα πήγε μια χαρά.
Το 1947 έρχεται στον κόσμο ο Ντέιβιντ Μπάουι, ο άνθρωπος που απέδειξε ότι μπορείς να αλλάζεις πρόσωπο, φύλο, πλανήτη και στυλ, χωρίς να χάσεις τον εαυτό σου — απλώς αποκτάς περισσότερους.
Και το 1984 γεννιέται ο Κιμ Γιονγκ Ουν, για να μας θυμίσει ότι η Ιστορία έχει και σκοτεινό χιούμορ. Γιατί κάθε πάρτι χρειάζεται και κάποιον που δεν χαμογελάει στις φωτογραφίες.
Στους θανάτους της ημέρας, το 1944, φεύγει ο Ναπολέων Λαπαθιώτης, ποιητής ευαίσθητος, ανήσυχος και διαχρονικά παρεξηγημένος — απόδειξη ότι οι ποιητές συχνά πληρώνουν πιο ακριβά απ’ όλους την ειλικρίνειά τους.
Και το 1996 αποχαιρετάμε τον Φρανσουά Μιτεράν, έναν πολιτικό που έζησε αρκετά ώστε να περάσει στην Ιστορία, αλλά και αρκετά για να κουράσει μερικούς. Γιατί η εξουσία, όπως και η μουσική, θέλει σωστό timing.
Συμπέρασμα;
Σαν σήμερα γεννήθηκαν επαναστάτες, καλλιτέχνες, εξερευνητές και ηγέτες. Άλλοι κοίταξαν τ’ άστρα, άλλοι κούνησαν τον κόσμο, άλλοι απλώς τον τάραξαν.
Η Ιστορία δεν έχει συνοχή. Έχει χαρακτήρες.
Σχόλια