Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Καζαντζάκης: δόξασε, δίχασε, αγαπήθηκε, πολεμήθηκε

Μόλις 21 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο, μετά το Σκαλάνι (8,5 χλμ.), περνώντας μια πεδιάδα φυτεμένη με ελιές και αμπελώνες, ανηφορίζουμε 700 μέτρα ψηλά και φθάνουμε στη Μυρτιά, τη γενέτειρα του πατέρα του Νίκου Καζαντζάκη, καπετάν Μιχάλη.

Στην αρχή μπερδευτήκαμε να φτάσουμε γιατί το χωριό που υπάγεται στο δήμο Καζαντζάκη έχει διπλή ονομασία. Παλιότερα λεγόταν Βαρβάροι. (Από τότε που ο Νικηφόρος Φωκάς ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου πήρε πίσω την Κρήτη τον 10ο αιώνα, δημιούργησε υπό τύπον «γκέτο» ορισμένα χωριά Αγαρηνών και αυτά ονομάστηκαν Βαρβάροι). Τα βήματα του Νίκου Καζαντζάκη που εκεί πέρασε τα παιδικά του χρόνια είναι φανερά σε κάθε γωνιά της Μυρτιάς.

Επισκεφθήκαμε το μουσείο του λογοτέχνη, που δόξασε , δίχασε, αγαπήθηκε και πολεμήθηκε όσο κανένας άλλος στην πατρίδα του, αλλά και σ όλο τον κόσμο. Στις αίθουσες του εκτίθενται προτομές, φωτογραφίες, ταξιδιωτικά έγγραφα, πρωτότυπες εκδόσεις, εξώφυλλα σε πάνω από 50 γλώσσες, χειρόγραφα του Καζαντζάκη, προγράμματα θεατρικών έργων. Στην κεντρική αίθουσα μικρά «διοράματα» σκηνικών από τα κυριότερα θεατρικά έργα του συγγραφέα προκαλούν το ενδιαφέρον του επισκέπτη. Εντυπωσιακή είναι και η βιτρίνα με κοστούμια πρωταγωνιστών ορισμένων θεατρικών του έργων. Σε άλλη αίθουσα οπτικοακουστικό πρόγραμμα στα ελληνικά, αγγλικά, γερμανικά και γαλλικά παρουσιάζει τη ζωή και το έργο του.

Φύγαμε από το χωριό Μυρτιά σοφότεροι. Ποιος να φανταζόταν ότι αυτό το αδούλωτο πνεύμα που έζησε στη Ρωσία και γνωρίστηκε με τον Λένιν ποτέ δεν υιοθέτησε το κομμουνιστικό ιδεώδες. Υπάρχει και σχετική δήλωσή του: «Ποτέ δεν έπαθα αυτή την πνευματική ψώρα».

Η ιδιωτική ζωή του Νίκου Καζαντζάκη, λεηλατήθηκε όσο ο βίος ολίγων επώνυμων. Ο μεγάλος έρωτας του, στάθηκε η Γερμανίδα Έλσα Λάνγκε, η πολυαγαπημένη, όπως την αποκαλεί στα γράμματά του. Με την Έλσα ο Καζαντζάκης έζησε έναν μεγάλο, βαθύ και σπαρακτικό έρωτα. Αρκεί να διαβάσει κανείς την αλληλογραφία του που συνεχίστηκε και στα κατοπινά χρόνια για να κατανοήσει το πάθος που τους συνέδεσε.

" Συλλογούμαι τους ανθρώπους που αγάπησα, τι χαρές και τι πίκρες τους έδωκα. Πικρότατη, χλωμότατη προβαίνει μέσα μου, χύνοντας όπως συνηθίζει, χοντρά, ζεστά δάκρυα απάνω στα χέρια μου, η Elisabeth... Πάντα, όταν τη θυμούμαι, με κυριεύει σφοδρή, ακατανίκητη επιθυμία να πεθάνω ".

Έχει κατηγορηθεί ως αναρχικός, κομμουνιστής, εθνικιστής, φασίστας, άθεος, θρησκόληπτος, σωβινιστής, μισογύνης, μηδενιστής.

Είναι χαρακτηριστικό πως στην ψηφοφορία για την είσοδο του στην Ακαδημία Αθηνών δεν έγινε μέλος για δύο ψήφους.

Αφορίστηκε, συκοφαντήθηκε, λατρεύτηκε, δεν πήρε το Νόμπελ γιατί δεν υποστηρίχτηκε από την επίσημη Ελλάδα και είναι σαφώς ο πιο πολυδιαβασμένος Έλληνας συγγραφέας παγκόσμια και αυτός που έχει κάνει πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλο γνωστή την Ελλάδα στο εξωτερικό. Ήταν αυτό που λέμε "Ελεύθερο Πνεύμα".

Έργα του

Οδύσσεια
Ασκητική
Όφις και κρίνο
Ταξιδεύοντας
Τι είδα στη Ρουσία
Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά
Ο Καπετάν Μιχάλης
Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται
Ο Τελευταίος Πειρασμός
Ο φτωχούλης του Θεού
Βραχόκηπος
Τόντα Ράμπα
Τερτσίνες
Αναφορά στον Γκρέκο
Οι αδερφοφάδες
Ταξιδεύοντας
Ισπανία
Ιαπωνία - Κίνα
Αγγλία
Προμηθέας
Κούρος
Οδυσσέας
Μέλισσα
Χριστός
Ιουλιανός ο Παραβάτης
Νικηφόρος Φωκάς
Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος
Καποδίστριας
Χριστόφορος Κολόμβος
Σόδομα και Γόμορα
Βούδας

ΕΔΩ, το enlefkotv στο χωριό του Καζαντζάκη.

ΕΔΩ, οι σελίδες του συγγραφέα.

ΕΔΩ, οι ιστοσελίδες του Μουσείου Καζαντζάκη.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ρόδος: Ο σπάνιος μεσαιωνικός κήπος Marc de Montalem

  O κήπος του ιδρύματος Marc de Montalem είναι γνωστός στο ροδιακό κοινό ως ο "Κήπος του Μάρκου" και βρίσκεται μέσα στη μεσαιωνική πόλη της Ρόδου, δίπλα στο εκκλησάκι του Αγίου Μάρκου, στην οδό Μενάνδρου, απέναντι από τον Πύργο του Ρολογιού. Ο μεσαιωνικός κήπος έχει δέντρα και φυτά που καλλιεργούνταν την εποχή των Ιπποτών στο νησί και είναι η «κληρονομιά» που έχει αφήσει στη Ρόδο ο νεαρός Γάλλος Marc de Montalembert. Τo 1993 o Marc, έχασε τη ζωή του, σε κατάδυση στο Αιγαίο, στην περιοχή της Τουρκίας και στη μνήμη του οι γονείς του δημιούργησαν το ίδρυμα και τον μεσαιωνικό κήπο, στην καρδιά της Μεσαιωνικής Πόλης. Στον υπέροχο κήπο καλλιεργούνται μεταξύ άλλων λεμονιές, μανταρινιές, πορτοκαλιές, μουσμουλιές, μυρτιές, δάφνες, ανεμώνες, λεβάντα, μέντα, θυμάρι, άκανθος, σαντολίνα, γιασεμιά, αρτεμισίες, δίκταμο, νάρκισσοι, βιόλες, ασφόδελοι, 13 είδη τριανταφυλλιών και πολλά άλλα είδη. Όλα αυτά φυτεύτηκαν και καλλιεργούνται αφού διαπιστώθηκε από διάφορα συγγράμματα, ότι υπάρχουν στη ...

Εκδήλωση στη Ρόδο για Χατζηδάκι και Θεοδωράκη

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο κατάμεστο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου μουσική βραδιά για τα 100 χρόνια από τη γέννηση των δυο μεγάλων Ελλήνων συνθετών Μάνου Χατζηδάκι και Μίκη Θεοδωράκη, υπό την διεύθυνση του μαέστρου Μιχάλη Καλαεντζή. Τίτλος της εκδήλωσης " Ένας αιώνας μουσικού ουρανού με ήλιο και φεγγάρι". Συμμετείχαν η Μικτή Χορωδία του Δήμου Ρόδου, η Παιδική Χορωδία AMABILE του επικοινωνιακού και μορφωτικού ιδρύματος της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου και η Χορωδία Ευρωπαϊκής Μουσικής του Μουσικού Σχολείου Ρόδου. Πιάνο: Δημήτρης Ιωσήφ.  Τσέλο: Αξάνα Γκλουσκόβα. Ακορντεόν: Κυριάκος Κωνσταντάκης.

Η Τραγωδία στο Κραν Μοντανά Ξύπνησε Μνήμες στη Ρόδο

Η φονική νύχτα στο "Όσκαρ" πριν 53 χρόνια! Συγκλόνισε ολόκληρη την ανθρωπότητα η τραγωδία στο μπαρ Constellation, στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας. Αυτό το αδιανόητο περιστατικό "ξύπνησε" μνήμες ιδιαίτερα στη Ρόδο, η οποία έζησε ένα ανάλογο περιστατικό πριν 53 χρόνια.  Γράφει ο Χρήστος Μυστιλιάδης Ρόδος, καλοκαίρι 1972. Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο μπαρ Όσκαρ στη Ρόδο 23 Ιουλίου 1972: Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο Όσκαρ στη Ρόδο (23 Ιουλίου 1972): Το καλοκαίρι του 1972 η Ρόδος ήταν γεμάτη φως. Ένα νησί που μόλις μάθαινε να ζει με τον τουρισμό, με τις βαλίτσες να ανοίγουν σε ξενοδοχεία και τις νύχτες να γεμίζουν μουσική. Οι άνθρωποι έβγαιναν, χόρευαν, πίστευαν πως οι διακοπές είναι από μόνες τους μια μορφή ασφάλειας...