Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στον Προμαχώνα Ρόδου "μίλησαν" οι μεγάλοι μας δημιουργοί

Εκεί όπου ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει, ανάμεσα στα αιώνια τείχη που κουβαλούν τη βαριά μνήμη των αιώνων, ο Προμαχώνας του Παλατιού του Μεγάλου Μαγίστρου πλημμύρισε ξανά από ελληνικό φως και μουσική. Για δέκατη χρονιά, το Φεστιβάλ «ΜουσιΚΩΣ», ο καρπός της δημιουργικής συνεργασίας της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών και της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, χάρισε στο κοινό μια βραδιά σπάνιας πνευματικής ανάτασης.


Κάτω από το επιβλητικό, μαγικά φωτισμένο Παλάτι της Ρόδου, η υψίφωνος Βάσια Ζαχαροπούλου, με μια ερμηνεία γεμάτη λυρισμό και δραματικότητα, και ο βαρύτονος Σπύρος Κλείσσας, με τη βαθιά, συγκινητική εκφραστικότητά του, έγιναν οι φωνές μιας ολόκληρης πατρίδας. Συνοδευόμενοι από το δεξιοτεχνικό Quintetto Ξύλινων Πνευστών της ΚΟΑ, άνοιξαν το σεντούκι με τα πιο πολύτιμα μουσικά μας κειμήλια.

Μελωδίες αθάνατες, υπογεγραμμένες από τους στυλοβάτες του ελληνικού πνεύματος τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Σταύρο Ξαρχάκο και τον Μίμη Πλέσσα, πλανήθηκαν στον αέρα του νησιού.

Από το «Ξύπνα αγάπη μου» και τη «Μυρτιά», μέχρι το «Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου», το «Φεγγάρι είναι κόκκινο» και τα «Τόσα καλοκαίρια», κάθε τραγούδι λειτούργησε σαν υπόμνηση της ομορφιάς που αντιστέκεται στη φθορά.

Σε αυτόν τον εμβληματικό, μυσταγωγικό χώρο, η μουσική συνάντησε την ιστορία σε μια συναυλία υψηλής καλλιτεχνικής αισθητικής. Μια βραδιά που ύφανε με συναίσθημα, δεξιοτεχνία και ανεπανάληπτο λυρισμό μια γέφυρα ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, αφήνοντας την ψυχή να ταξιδέψει.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ρόδος: Ο σπάνιος μεσαιωνικός κήπος Marc de Montalem

  O κήπος του ιδρύματος Marc de Montalem είναι γνωστός στο ροδιακό κοινό ως ο "Κήπος του Μάρκου" και βρίσκεται μέσα στη μεσαιωνική πόλη της Ρόδου, δίπλα στο εκκλησάκι του Αγίου Μάρκου, στην οδό Μενάνδρου, απέναντι από τον Πύργο του Ρολογιού. Ο μεσαιωνικός κήπος έχει δέντρα και φυτά που καλλιεργούνταν την εποχή των Ιπποτών στο νησί και είναι η «κληρονομιά» που έχει αφήσει στη Ρόδο ο νεαρός Γάλλος Marc de Montalembert. Τo 1993 o Marc, έχασε τη ζωή του, σε κατάδυση στο Αιγαίο, στην περιοχή της Τουρκίας και στη μνήμη του οι γονείς του δημιούργησαν το ίδρυμα και τον μεσαιωνικό κήπο, στην καρδιά της Μεσαιωνικής Πόλης. Στον υπέροχο κήπο καλλιεργούνται μεταξύ άλλων λεμονιές, μανταρινιές, πορτοκαλιές, μουσμουλιές, μυρτιές, δάφνες, ανεμώνες, λεβάντα, μέντα, θυμάρι, άκανθος, σαντολίνα, γιασεμιά, αρτεμισίες, δίκταμο, νάρκισσοι, βιόλες, ασφόδελοι, 13 είδη τριανταφυλλιών και πολλά άλλα είδη. Όλα αυτά φυτεύτηκαν και καλλιεργούνται αφού διαπιστώθηκε από διάφορα συγγράμματα, ότι υπάρχουν στη ...

Εκδήλωση στη Ρόδο για Χατζηδάκι και Θεοδωράκη

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο κατάμεστο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου μουσική βραδιά για τα 100 χρόνια από τη γέννηση των δυο μεγάλων Ελλήνων συνθετών Μάνου Χατζηδάκι και Μίκη Θεοδωράκη, υπό την διεύθυνση του μαέστρου Μιχάλη Καλαεντζή. Τίτλος της εκδήλωσης " Ένας αιώνας μουσικού ουρανού με ήλιο και φεγγάρι". Συμμετείχαν η Μικτή Χορωδία του Δήμου Ρόδου, η Παιδική Χορωδία AMABILE του επικοινωνιακού και μορφωτικού ιδρύματος της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου και η Χορωδία Ευρωπαϊκής Μουσικής του Μουσικού Σχολείου Ρόδου. Πιάνο: Δημήτρης Ιωσήφ.  Τσέλο: Αξάνα Γκλουσκόβα. Ακορντεόν: Κυριάκος Κωνσταντάκης.

Η Τραγωδία στο Κραν Μοντανά Ξύπνησε Μνήμες στη Ρόδο

Η φονική νύχτα στο "Όσκαρ" πριν 53 χρόνια! Συγκλόνισε ολόκληρη την ανθρωπότητα η τραγωδία στο μπαρ Constellation, στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας. Αυτό το αδιανόητο περιστατικό "ξύπνησε" μνήμες ιδιαίτερα στη Ρόδο, η οποία έζησε ένα ανάλογο περιστατικό πριν 53 χρόνια.  Γράφει ο Χρήστος Μυστιλιάδης Ρόδος, καλοκαίρι 1972. Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο μπαρ Όσκαρ στη Ρόδο 23 Ιουλίου 1972: Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο Όσκαρ στη Ρόδο (23 Ιουλίου 1972): Το καλοκαίρι του 1972 η Ρόδος ήταν γεμάτη φως. Ένα νησί που μόλις μάθαινε να ζει με τον τουρισμό, με τις βαλίτσες να ανοίγουν σε ξενοδοχεία και τις νύχτες να γεμίζουν μουσική. Οι άνθρωποι έβγαιναν, χόρευαν, πίστευαν πως οι διακοπές είναι από μόνες τους μια μορφή ασφάλειας...