Εκεί όπου ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει, ανάμεσα στα αιώνια τείχη που κουβαλούν τη βαριά μνήμη των αιώνων, ο Προμαχώνας του Παλατιού του Μεγάλου Μαγίστρου πλημμύρισε ξανά από ελληνικό φως και μουσική. Για δέκατη χρονιά, το Φεστιβάλ «ΜουσιΚΩΣ», ο καρπός της δημιουργικής συνεργασίας της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών και της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, χάρισε στο κοινό μια βραδιά σπάνιας πνευματικής ανάτασης.
Κάτω από το επιβλητικό, μαγικά φωτισμένο Παλάτι της Ρόδου, η υψίφωνος Βάσια Ζαχαροπούλου, με μια ερμηνεία γεμάτη λυρισμό και δραματικότητα, και ο βαρύτονος Σπύρος Κλείσσας, με τη βαθιά, συγκινητική εκφραστικότητά του, έγιναν οι φωνές μιας ολόκληρης πατρίδας. Συνοδευόμενοι από το δεξιοτεχνικό Quintetto Ξύλινων Πνευστών της ΚΟΑ, άνοιξαν το σεντούκι με τα πιο πολύτιμα μουσικά μας κειμήλια.
Μελωδίες αθάνατες, υπογεγραμμένες από τους στυλοβάτες του ελληνικού πνεύματος τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Σταύρο Ξαρχάκο και τον Μίμη Πλέσσα, πλανήθηκαν στον αέρα του νησιού.
Από το «Ξύπνα αγάπη μου» και τη «Μυρτιά», μέχρι το «Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου», το «Φεγγάρι είναι κόκκινο» και τα «Τόσα καλοκαίρια», κάθε τραγούδι λειτούργησε σαν υπόμνηση της ομορφιάς που αντιστέκεται στη φθορά.
Σε αυτόν τον εμβληματικό, μυσταγωγικό χώρο, η μουσική συνάντησε την ιστορία σε μια συναυλία υψηλής καλλιτεχνικής αισθητικής. Μια βραδιά που ύφανε με συναίσθημα, δεξιοτεχνία και ανεπανάληπτο λυρισμό μια γέφυρα ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, αφήνοντας την ψυχή να ταξιδέψει.
Σχόλια