⚓ Το Ιστορικό της Επιχείρησης
Το Θέατρο Επιχειρήσεων: Στις 24 Σεπτεμβρίου 1942, το υποβρύχιο «Νηρεύς», υπό την ηγεσία του Πλωτάρχη Αλέξανδρου Ράλλη, βρισκόταν σε διατεταγμένη περιπολία στα στενά μεταξύ της Σύμης και της Ρόδου (μια περιοχή υψηλού κινδύνου, καθώς βρισκόταν κοντά στις κύριες ιταλικές βάσεις των Δωδεκανήσων).
👉Ο Στόχος: Το S/S Fiume ήταν ένα ιταλικό επιβατηγό/οπλιταγωγό πλοίο, το οποίο χρησιμοποιούνταν από τις Ιταλικές Δυνάμεις Κατοχής για τη μεταφορά στρατιωτικού προσωπικού και εφοδίων μεταξύ των νησιών. Την κρίσιμη εκείνη στιγμή, μετέφερε περίπου 400 Ιταλούς στρατιώτες και αξιωματικούς, καθώς και μικρό αριθμό αμάχων.
👉Η Επίθεση: Ο κυβερνήτης Αλέξανδρος Ράλλης εντόπισε το σκάφος και, εκμεταλλευόμενος τακτικά τα νερά και την αιφνιδιαστική προσέγγιση, εξαπέλυσε τορπίλες εναντίον του. Η επίθεση ήταν επιτυχής και το Fiume βυθίστηκε γρήγορα στα νερά του νοτιοανατολικού Αιγαίου.
🌊 Το Υποβρύχιο «Νηρεύς» (Υ-1)
Τύπος: Ήταν υποβρύχιο κλάσης «Παπανικολής» (ομοτύπου κατασκευής, ναυπηγημένο στη Γαλλία).
👉Δράση: Το «Νηρεύς» διέγραψε μια εξαιρετικά πλούσια και ηρωική πολεμική δράση κατά τη διάρκεια του πολέμου, πραγματοποιώντας πολλές επικίνδυνες πολεμικές περιπολίες, παρά τις παλαιότητας τεχνολογίας του και τους συνεχείς κινδύνους από τα εχθρικά ανθυποβρυχιακά μέσα.
Η Σημασία της Δράσης του: Επιθέσεις σαν αυτή διέκοπταν τον εφοδιασμό των ιταλικών φρουρών στα νησιά του Αιγαίου και προκαλούσαν σημαντική φθορά και ψυχολογικό πλήγμα στον αντίπαλο.
👉Σημαντική Σημείωση: Ο κυβερνήτης Αλέξανδρος Ράλλης (να μην συγχέεται με τον πολιτικό) διακρίθηκε ιδιαίτερα για την ψυχραιμία, τη ναυτική του ικανότητα και την τόλμη του, οδηγώντας το πλήρωμά του με ασφάλεια σε πολλές αποστολές υψηλού κινδύνου.
👉Τοπικός αντίκτυπος και η τοπική διάσταση της βύθισης
Για ένα κοινό στη Ρόδο και τα Δωδεκάνησα, το γεγονός αυτό αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς διαδραματίστηκε ακριβώς στην «αυλή» των νησιών, σε μια θαλάσσια ζώνη καθημερινής στρατιωτικής κίνησης των Ιταλών κατακτητών.
👉Η «ανάσα» της αντίστασης στο ελεγχόμενο Αιγαίο: Την περίοδο εκείνη (1942), τα Δωδεκάνησα βρίσκονταν υπό σκληρή ιταλική κατοχή από το 1912. Η παρουσία ελληνικών πολεμικών πλοίων και υποβρυχίων στα στενά ανάμεσα στη Ρόδο και τη Σύμη απέδειξε στους ντόπιους κατοίκους ότι η θάλασσα δεν ανήκε αποκλειστικά στον κατακτητή, τονώνοντας κατακόρυφα το ηθικό των κατοίκων που υπέφεραν από την πείνα, τις επιτάξεις και τον αυταρχισμό του φασιστικού καθεστώτος του Ντε Βέκι.
👉Η αντίδραση της ιταλικής διοίκησης στη Ρόδο: Η ξαφνική απώλεια ενός οπλιταγωγού τόσο κοντά στις ακτές της Ρόδου προκάλεσε πανικό και αυστηρότερα μέτρα ασφαλείας στις τοπικές ιταλικές αρχές. Ακολούθησαν εντατικοί έλεγχοι στα λιμάνια της Ρόδου και της Σύμης, καθώς και περιορισμοί στην παράκτια ναυσιπλοΐα, καθώς οι Ιταλοί αντιλήφθηκαν πως τα ελληνικά υποβρύχιαλώνδαιναν ανενόχλητα στις συγκοινωνιακές τους γραμμές.
👉Ο ρόλος της Σύμης και των γύρω νησιών: Τα στενά μεταξύ Σύμης και Ρόδου αποτελούσαν κομβικό πέρασμα. Οι Συμιακοί και οι Ρόδιοι να Aυτικοί και ψαράδες της εποχής, γνωρίζοντας άριστα τα θαλάσσια περάσματα, τα νησάκια και τα «κρησφύγετα» του αρχιπελάγους, παρακολουθούσαν με κομμένη την ανάσα τέτοιες κινήσεις, οι οποίες γίνονταν συχνά θέμα συζήτησης στα παράνομα δίκτυα πληροφόρησης της εποχής.
Σχόλια