Περίπου 9.000 είναι οι μετακλητοί, κυρίως από τις Φιλιππίνες και την Ινδία, σήμερα στην Ρόδο. Εργάζονται βασικά σε ξενοδοχεία, μέχρι και στις οικοδομές και άλλα επαγγέλματα εποχικού χαρακτήρα.
Το 2024 ήταν μόλις 550 άτομα, ενώ υπάρχουν σε εκκρεμότητα στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση εκατοντάδες, αν όχι και χιλιάδες άλλες αιτήσεις.
(Δηλώσεις από τον Παναγιώτη Εγγλέζο, πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Ρόδου).
📍Το θέμα δεν προσφέρεται για εύκολα συμπεράσματα. Αφορά τους εργαζόμενους, τις επιχειρήσεις, τα συνδικάτα, την τοπική κοινωνία, αλλά και το ίδιο το αναπτυξιακό μοντέλο της Ρόδου.
Η κατακόρυφη αύξηση των μετακλητών εργαζομένων στο νησί δεν είναι απλώς ένα στατιστικό στοιχείο. Είναι ένας καθρέφτης των βαθύτερων προβλημάτων της τοπικής αγοράς εργασίας.
Η εύκολη εξήγηση ότι «οι ντόπιοι δεν θέλουν να εργαστούν» δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική. Χιλιάδες Ροδίτες διαπρέπουν σε τουριστικά επαγγέλματα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, από την κουζίνα μέχρι τη διοίκηση μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων.
Το πραγματικό ερώτημα είναι διαφορετικό: μπορεί ένας εργαζόμενος να στηρίξει την οικογένειά του όταν η απασχόληση διαρκεί λίγους μόνο μήνες τον χρόνο;
Η εποχικότητα, η έλλειψη σταθερού εισοδήματος και η αβεβαιότητα του χειμώνα αποτελούν βασικούς παράγοντες που οδηγούν πολλούς έμπειρους επαγγελματίες να αναζητούν εργασία αλλού.
Οι μετακλητοί εργαζόμενοι καλύπτουν σήμερα πραγματικές ανάγκες της αγοράς και συμβάλλουν ουσιαστικά στη λειτουργία της τουριστικής οικονομίας. Ωστόσο, η συνεχής αύξηση του αριθμού τους θέτει ένα ευρύτερο ερώτημα: πώς θα διαμορφωθούν οι συνθήκες ώστε περισσότεροι νέοι Ροδίτες να επιλέγουν να ζουν και να εργάζονται μόνιμα στον τόπο τους;
Η ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ
✍️Θεωρώ ότι το πιο ενδιαφέρον δεν είναι οι 9.000 μετακλητοί. Είναι το ερώτημα: «Γιατί μια Ρόδος που παράγει εξαιρετικούς επαγγελματίες του τουρισμού δυσκολεύεται να τους κρατήσει στον τόπο τους;»
Εδώ βρίσκεται η ουσία του θέματος και εδώ, κατά τη γνώμη μου, αξίζει να εστιάσουν οι τοπικοί παράγοντες.
Σύντομα πρέπει να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση για την εργασία, την εποχικότητα, τη στέγαση, το κόστος ζωής και το μέλλον της τοπικής οικονομίας.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο «γιατί λείπουν εργαζόμενοι», αλλά και:
«Πώς φαντάζονται όλοι οι εμπλεκόμενοι τη Ρόδο σε δέκα χρόνια;»
👉Θα συνεχίσει το νησί να στηρίζεται σε ολοένα περισσότερους μετακλητούς εργαζόμενους;
👉Θα υπάρξουν κίνητρα για μόνιμη απασχόληση και παραμονή των νέων στον τόπο;
👉Μπορεί να επιμηκυνθεί η τουριστική περίοδος;
👉Υπάρχουν λύσεις για τη στέγαση των εργαζομένων, που αποτελεί πλέον κρίσιμο ζήτημα;
Αυτά είναι ερωτήματα που ξεπερνούν την επικαιρότητα μιας ημέρας και αγγίζουν το μέλλον του νησιού.
Σχόλια