Η Εκκλησία τιμά την Ανάληψη του Κυρίου, σαράντα ημέρες μετά το Πάσχα. Στη Ρόδο όμως, ιδιαίτερα στα χρόνια του Μεσοπολέμου και στις δεκαετίες που ακολούθησαν, η μέρα αυτή είχε και μια ξεχωριστή, σχεδόν τελετουργική σημασία: ήταν το πρώτο θαλασσινό μπάνιο του χρόνου.
Από νωρίς το πρωί, οικογένειες ολόκληρες κατηφόριζαν προς τον Πάνω Γιαλό και στου Κουμπουρνού τις αμμουδιές. Μικροί και μεγάλοι, με τα καλά τους ρούχα της εποχής και με εκείνη τη γλυκιά ανυπομονησία που είχαν οι άνθρωποι για τις μικρές χαρές της ζωής.
Οι άντρες έμπαιναν στη θάλασσα με κουμπωμένα σώβρακα. Οι γυναίκες με μακριές πουκαμίσες, πάντα με σεμνότητα και συστολή, όπως πρόσταζαν τα ήθη της εποχής. Και τα παιδιά, τα παιδιά ζούσαν τη δική τους γιορτή.
Τα πιο τυχερά κρατιούνταν πάνω σε παλιές λαστιχένιες σαμπρέλες αυτοκινήτων. Τα υπόλοιπα αυτοσχεδίαζαν με δυο ξεραμένες νεροκολοκύθες για πλευστό μέσο. Κανείς όμως δεν παραπονιόταν. Γιατί εκείνη τη μέρα, η θάλασσα ήταν χαρά, ευλογία και παιχνίδι μαζί.
Πριν βουτήξουν, έκαναν τον σταυρό τους, έκλειναν σφιχτά τη μύτη και ψιθύριζαν:
«Αναλήφτηκε ο Χριστός, αναλήβγουμαι κι εγώ…»
Μια φράση απλή, λαϊκή, αθώα. Μια μικρή προσευχή των παιδικών χρόνων.
Σήμερα, ίσως όλα να μοιάζουν μακρινά. Όμως αυτά τα έθιμα κρατούν ακόμη ζωντανή τη μνήμη μιας Ρόδου αυθεντικής. Μιας Ρόδου φτωχής ίσως, αλλά γεμάτης ανθρωπιά, πίστη και εικόνες που αρνήθηκαν να σβήσουν στον χρόνο.
Σχόλια