Σ.JPG)
το Νιοχώρι χτυπούσε κάποτε η καρδιά της Ρόδου. Η γειτονιά που αγκάλιαζε το λιμάνι, προικισμένη με τη στρατηγική της θέση, άρχισε από νωρίς να αναπτύσσεται πιο γρήγορα από κάθε άλλη συνοικία του νησιού. Στους δρόμους της συγκεντρώθηκαν τα προξενεία των μεγάλων ευρωπαϊκών Δυνάμεων, τα δημόσια κτίρια, η περίφημη Γαλλική Σχολή, αλλά και τα πρώτα ξενοδοχεία της εποχής. Σιγά – σιγά, το Νιοχώρι έγινε το πιο κοσμοπολίτικο και ζωντανό πρόσωπο της Ρόδου του Μεσοπολέμου.
➡️Οι περιηγητές που πέρασαν από το νησί εκείνα τα χρόνια περιγράφουν μια κοινωνία μοναδική για την εποχή. Η Ρόδος δεν ήταν απλώς ένα νησί του Αιγαίου. Ήταν ένα πολύχρωμο σταυροδρόμι λαών και πολιτισμών. Έλληνες, που αποτελούσαν τη μεγάλη πλειοψηφία, ζούσαν δίπλα σε Τούρκους, Εβραίους διωγμένους από την Ισπανία, Αρμένιους πρόσφυγες, αλλά και Γάλλους, Άγγλους, Ιταλούς και λίγους Μαλτέζους.
Στα σοκάκια της ακούγονταν διαφορετικές γλώσσες, στις αγορές αναμειγνύονταν αρώματα και συνήθειες από την Ανατολή και τη Δύση, ενώ στο λιμάνι κατέφθαναν καθημερινά άνθρωποι, ιδέες και ιστορίες από ολόκληρη τη Μεσόγειο.
Αυτή ήταν η Ρόδος του Μεσοπολέμου.
Μια μικρή πολιτεία με μεγάλη ψυχή. Ένα νησί ανοιχτό στον κόσμο, που έμαθε να ζει μέσα από τη συνύπαρξη διαφορετικών λαών και πολιτισμών, κρατώντας πάντα ζωντανή την ιδιαίτερη ταυτότητά του.
👉Δείτε σχετικό βίντεό μου, (το 3ο μέρος της σειράς), με «αφηγηματική» και νοσταλγική περιγραφή, όπως μεταδόθηκε πριν 17 χρόνια από την εκπομπή "ΕΝ ΛΕΥΚΩ" στο Κανάλι "4" της Ρόδου.
Φωτογραφία, από το αρχείο Σταύρου Γεωργαλλίδη. Νιοχώρι: Η Λίμνη, και η καθολική εκκλησία Santa Maria dell Vitoria 1912.
Σχόλια