Τη Μόνα Λίζα, γνωστή και ως Τζιοκόντα (η λέξη «gioconda» στα ιταλικά σημαίνει ευτυχία), ξεκίνησε να τη ζωγραφίζει στην Φλωρεντία και το αινιγματικό χαμόγελό της την κάνει να φαίνεται ταυτόχρονα δελεαστική αλλά και απόμακρη.
Ο πίνακας γρήγορα πέρασε σε γαλλικά χέρια. Αγοράσθηκε από τον Γάλλο ηγεμόνα Φραγκίσκο Α’ για τον πύργο του στο Φοντενεμπλό, φιλοξενήθηκε στο ανάκτορο των Βερσαλιών από τον Λουδοβίκο τον 14ο, κόσμησε την κρεβατοκάμαρα του Μεγάλου Ναπολέοντα και από το 1804 εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου.
Η ομοιότητα της Μόνα Λίζα με τον δημιουργό της έχει παρατηρηθεί ουκ ολίγες φορές. Το πορτρέτο της Τζιοκόντα ήταν ένα συνονθύλευμα άλλων προσώπων και χαρακτηριστικών και μέσα σε αυτά, όπως φαίνεται, ο ζωγράφος πρόσθεσε και τα δικά του!
Το διάσημο αριστούργημα του Ντα Βίντσι είναι ζωγραφισμένο σε μια σανίδα από ξύλο λεύκης. Μπορεί ο καμβάς να ήταν διαθέσιμος στους καλλιτέχνες ήδη από τον 14ο αιώνα, αλλά πολλοί δάσκαλοι της Αναγέννησης προτιμούσαν το ξύλο ως βάση για τα μικρά έργα τέχνης τους.
Διάφοροι βάνδαλοι έχουν κατά καιρούς προσπαθήσει να καταστρέψουν το διάσημο αριστούργημα, με το 1956 να είναι η χειρότερη χρονιά. Σε δύο διαφορετικές επιθέσεις, ένα άτομο πέταξε οξύ στον πίνακα, ενώ ένα άλλο του πέταξε μία πέτρα. Η ζημιά είναι αμυδρή, αλλά ακόμα αισθητή.
Ο πίνακας θεωρείται πραγματικά ανεκτίμητος, καθώς δεν μπορεί να αγοραστεί ή να πουληθεί, σύμφωνα με τη γαλλική νομοθεσία περί κληρονομιάς. Ως μέρος της συλλογής του Λούβρου, η Μόνα Λίζα για πάντα θα ανήκει στο κοινό!
Σχόλια