Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μαρία Πολύζου: Έτρεχα ακόμα και όταν έκανα χημειοθεραπείες

Ο προχθεσινός Μαραθώνιος της Αθήνας μου έφερε στο νου, δυο γυναίκες. Την Ουρανία Ρεμπούλη την αθλήτρια από τη Λέρο που τερμάτισε τον αγώνα με την εικόνα του Πανορμίτη στο χέρι της.

Η δεύτερη είναι "η κόρη του ανέμου" που δεν είναι άλλη από τη Μαρία Πολύζου. Τη γυναίκα - θρύλο  τη γνώρισα φέτος το καλοκαίρι στη Ρόδο και είναι η πρώτη Ελληνίδα που έτρεξε Μαραθώνιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Τη Μαρία Πολύζου, τη θαυμάζω πλέον όχι μόνο γιατί είναι πρωταθλήτρια αλλά γιατί είναι σύμβολο ψυχικής αντοχής.  

Γνώριζα για τον αγώνα της με τον καρκίνο επειδή τον δημοσιοποίησε προηγουμένως η ίδια μέσα από τα social media. Μιλώντας λοιπόν με τον άνθρωπο που έδωσε δύναμη σε πολλές γυναίκες που βίωναν κάτι παρόμοιο, δεν παρέλειψα να  της ζητήσω να μου δώσει ένα μήνυμα για τις γυναίκες.

Η απάντησή της, οφείλω να ομολογήσω, με συγκλόνισε:

- "Να έχουν αντοχή. Να κρατούν ζωντανά τα όνειρά τους. Να μην τα παρατάνε. Ένα μόνο θα σου πω: Πήγαινα  προπονήσεις και έτρεχα ακόμα και όταν έκανα χημειοθεραπείες. Η άσκηση ήταν  για μένα το καλύτερο παυσίπονο", μου δήλωσε η Μαρία Πολύζου.

Την Κυριακή έτρεξε  άλλον έναν Μαραθώνιο. Όχι τον πιο εύκολο∙ ίσως όμως τον πιο αληθινό.

"Η ασθένεια μού δίδαξε να εκτιμώ το κάθε τώρα. Ο Μαραθώνιος μού δίδαξε να μην τα παρατάω ποτέ.
Και τα δύο μαζί, να συνεχίζω — με χαμόγελο, με καρδιά, με ευγνωμοσύνη", δήλωσε μετά τον αγώνα της η Μαρία Πολύζου.

"Δεν έχει σημασία πόσες φορές πέφτεις. Σημασία έχει να σηκώνεσαι κάθε φορά πιο δυνατός. Είμαι ευγνώμων για κάθε λεπτό της ζωής. Θέλω να χαμογελώ, να προσφέρω, και να μοιράζομαι με τους ανθρώπους όλο το καλό που έχω μέσα μου", λέει η κόρη του ανέμου.









 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Εκδήλωση στη Ρόδο για Χατζηδάκι και Θεοδωράκη

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο κατάμεστο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου μουσική βραδιά για τα 100 χρόνια από τη γέννηση των δυο μεγάλων Ελλήνων συνθετών Μάνου Χατζηδάκι και Μίκη Θεοδωράκη, υπό την διεύθυνση του μαέστρου Μιχάλη Καλαεντζή. Τίτλος της εκδήλωσης " Ένας αιώνας μουσικού ουρανού με ήλιο και φεγγάρι". Συμμετείχαν η Μικτή Χορωδία του Δήμου Ρόδου, η Παιδική Χορωδία AMABILE του επικοινωνιακού και μορφωτικού ιδρύματος της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου και η Χορωδία Ευρωπαϊκής Μουσικής του Μουσικού Σχολείου Ρόδου. Πιάνο: Δημήτρης Ιωσήφ.  Τσέλο: Αξάνα Γκλουσκόβα. Ακορντεόν: Κυριάκος Κωνσταντάκης.

Πως η Βόρεια Ήπειρος παραχωρήθηκε στην Αλβανία

Σαν σήμερα 31 Ιανουαρίου: 1914: Οι Μεγάλες Δυνάμεις γνωστοποιούν στην ελληνική κυβέρνηση ότι παραχωρούν και νομικώς στην Ελλάδα τα νησιά του Αιγαίου, εφόσον αποσύρει τις δυνάμεις της από τη Βόρεια Ήπειρο και τη νήσο Σάσωνα. Με αυτή την απόφαση, αναγνωρίζεται η ελληνική κυριαρχία στα νησιά του Αιγαίου, εκτός από την Τένεδο και την Ίμβρο, ενώ η Βόρεια Ήπειρος παραχωρείται στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος. Όλα ξεκίνησαν με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας που υπογράφηκε στις 13 Φεβρουαρίου του 1914 στην ιταλική πόλη από τις Μεγάλες Δυνάμεις και με το οποίο χαράζονταν τα αλβανικά σύνορα. Η περιοχή της Βόρειας Ηπείρου παραχωρούνταν στην Αλβανία, η οποία είχε αναγνωριστεί επίσημα ως ανεξάρτητο κράτος με τη Συνθήκη του Λονδίνου. Σύμφωνα με την απόφαση το Αργυρόκαστρο, το Βουθρωτό, το Δέλβινο, η Κορυτσά, η Χειμάρα, οι Άγιοι Σαράντα και η νήσος Σάσων ήταν πλέον αλβανικά εδάφη.

Η Τραγωδία στο Κραν Μοντανά Ξύπνησε Μνήμες στη Ρόδο

Η φονική νύχτα στο "Όσκαρ" πριν 53 χρόνια! Συγκλόνισε ολόκληρη την ανθρωπότητα η τραγωδία στο μπαρ Constellation, στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας. Αυτό το αδιανόητο περιστατικό "ξύπνησε" μνήμες ιδιαίτερα στη Ρόδο, η οποία έζησε ένα ανάλογο περιστατικό πριν 53 χρόνια.  Γράφει ο Χρήστος Μυστιλιάδης Ρόδος, καλοκαίρι 1972. Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο μπαρ Όσκαρ στη Ρόδο 23 Ιουλίου 1972: Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο Όσκαρ στη Ρόδο (23 Ιουλίου 1972): Το καλοκαίρι του 1972 η Ρόδος ήταν γεμάτη φως. Ένα νησί που μόλις μάθαινε να ζει με τον τουρισμό, με τις βαλίτσες να ανοίγουν σε ξενοδοχεία και τις νύχτες να γεμίζουν μουσική. Οι άνθρωποι έβγαιναν, χόρευαν, πίστευαν πως οι διακοπές είναι από μόνες τους μια μορφή ασφάλειας...