Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

46 χρόνια P.L.O.


Σαν σήμερα, το 1964 ο Γιάσερ Αραφάτ ιδρύει στην Ιερουσαλήμ την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (P.L.O.). Η φωτογραφία είναι από την επίσκεψή μου πέρυσι στη Χάϊφα.

Με την ευκαιρία: Δυο λόγια για την αληθινή αιτία της τεταμένης κατάστασης στη “Γη της Επαγγελίας”:

Για να μην κάνουμε μεγάλο ταξίδι στην ιστορία μπορούμε να πούμε πως ξεκίνησε όταν ανακάλυψαν οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του 18ου μ. Χ της μεγάλης εμπορικής και στρατηγικής σημασίας της Μέσης Ανατολής.

Στην αρχή ξεκίνησαν με το επιχείρημα ότι οι Εβραίοι ζούσαν κάποτε εκεί και όταν είδαν ότι η λογική τους είναι παράλογη καθώς πολλοί άλλοι λαοί και φυλές και έθνη και αυτοκρατορίες και ισχυρά κράτη υπήρξαν και πέρασαν από την Παλαιστίνη άρα δεν δικαιώνονται, είπαν ότι η Παλαιστίνη είναι η “Γη της Επαγγελίας” που χάρισε ο Θεός στον εκλεκτό εβραϊκό λαό, και όταν είδαν ότι το επιχείρημα αυτό δεν πείθει τους κοσμικούς και προοδευτικούς Ευρωπαίους το άφησαν να το στηρίζουν οι φανατικοί Εβραίοι και χριστιανοί.

Μετά επικαλέστηκαν το Ολοκαύτωμα για να στηρίξουν την αποίκιση και κατάληψη της Παλαιστίνης, ως χώρα σωτηρίας των Εβραίων από το φασισμό. Και όμως ούτε αυτό το επιχείρημα στάθηκε καλά στα πόδια του, γιατί το σχέδιο εγκατάστασης εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη προηγήθηκε δεκαετίες πριν την άνοδο του γερμανικού φασισμού.

Σ' αυτό το ταξίδι διαπίστωσα επιτόπια ότι η φασιστική πολιτική και προπαγάνδα στο Ισραήλ δεν κατάφερε να σβήσει τον ανθρωπισμό και την αίσθηση του δικαίου από μια μερίδα της στρατιωτικοποιημένης ισραηλινής κοινωνίας, δείχνει επίσης ότι ένοπλη αντίσταση των Παλαιστινίων και η επιμονή του λαού στα δίκαια δικαιώματα του, έθεσαν
την ισραηλινή κοινωνία μπροστά σε μια πραγματικότητα που λέει ότι το να είσαι
ισραηλινός στρατιώτης δεν σημαίνει πως είσαι άτρωτος και μπορεί μια μέρα να
σκοτώνεσαι και μόνο να σκοτώνεις.

Απόδειξη: Νέα παιδιά στο Ισραήλ αρνούνται να στρατευθούν και να πολεμήσουν κατά των Παλαιστίνιων.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ρόδος: Ο σπάνιος μεσαιωνικός κήπος Marc de Montalem

  O κήπος του ιδρύματος Marc de Montalem είναι γνωστός στο ροδιακό κοινό ως ο "Κήπος του Μάρκου" και βρίσκεται μέσα στη μεσαιωνική πόλη της Ρόδου, δίπλα στο εκκλησάκι του Αγίου Μάρκου, στην οδό Μενάνδρου, απέναντι από τον Πύργο του Ρολογιού. Ο μεσαιωνικός κήπος έχει δέντρα και φυτά που καλλιεργούνταν την εποχή των Ιπποτών στο νησί και είναι η «κληρονομιά» που έχει αφήσει στη Ρόδο ο νεαρός Γάλλος Marc de Montalembert. Τo 1993 o Marc, έχασε τη ζωή του, σε κατάδυση στο Αιγαίο, στην περιοχή της Τουρκίας και στη μνήμη του οι γονείς του δημιούργησαν το ίδρυμα και τον μεσαιωνικό κήπο, στην καρδιά της Μεσαιωνικής Πόλης. Στον υπέροχο κήπο καλλιεργούνται μεταξύ άλλων λεμονιές, μανταρινιές, πορτοκαλιές, μουσμουλιές, μυρτιές, δάφνες, ανεμώνες, λεβάντα, μέντα, θυμάρι, άκανθος, σαντολίνα, γιασεμιά, αρτεμισίες, δίκταμο, νάρκισσοι, βιόλες, ασφόδελοι, 13 είδη τριανταφυλλιών και πολλά άλλα είδη. Όλα αυτά φυτεύτηκαν και καλλιεργούνται αφού διαπιστώθηκε από διάφορα συγγράμματα, ότι υπάρχουν στη ...

Εκδήλωση στη Ρόδο για Χατζηδάκι και Θεοδωράκη

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο κατάμεστο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου μουσική βραδιά για τα 100 χρόνια από τη γέννηση των δυο μεγάλων Ελλήνων συνθετών Μάνου Χατζηδάκι και Μίκη Θεοδωράκη, υπό την διεύθυνση του μαέστρου Μιχάλη Καλαεντζή. Τίτλος της εκδήλωσης " Ένας αιώνας μουσικού ουρανού με ήλιο και φεγγάρι". Συμμετείχαν η Μικτή Χορωδία του Δήμου Ρόδου, η Παιδική Χορωδία AMABILE του επικοινωνιακού και μορφωτικού ιδρύματος της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου και η Χορωδία Ευρωπαϊκής Μουσικής του Μουσικού Σχολείου Ρόδου. Πιάνο: Δημήτρης Ιωσήφ.  Τσέλο: Αξάνα Γκλουσκόβα. Ακορντεόν: Κυριάκος Κωνσταντάκης.

Η Τραγωδία στο Κραν Μοντανά Ξύπνησε Μνήμες στη Ρόδο

Η φονική νύχτα στο "Όσκαρ" πριν 53 χρόνια! Συγκλόνισε ολόκληρη την ανθρωπότητα η τραγωδία στο μπαρ Constellation, στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας. Αυτό το αδιανόητο περιστατικό "ξύπνησε" μνήμες ιδιαίτερα στη Ρόδο, η οποία έζησε ένα ανάλογο περιστατικό πριν 53 χρόνια.  Γράφει ο Χρήστος Μυστιλιάδης Ρόδος, καλοκαίρι 1972. Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο μπαρ Όσκαρ στη Ρόδο 23 Ιουλίου 1972: Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο Όσκαρ στη Ρόδο (23 Ιουλίου 1972): Το καλοκαίρι του 1972 η Ρόδος ήταν γεμάτη φως. Ένα νησί που μόλις μάθαινε να ζει με τον τουρισμό, με τις βαλίτσες να ανοίγουν σε ξενοδοχεία και τις νύχτες να γεμίζουν μουσική. Οι άνθρωποι έβγαιναν, χόρευαν, πίστευαν πως οι διακοπές είναι από μόνες τους μια μορφή ασφάλειας...