Υπάρχει μια μικρή, σχεδόν αόρατη, χρονική ρωγμή στην ελληνική ιστορία. Ένα κενό δεκατριών ημερών που δεν έζησε κανείς.
Το κράτος αποφάσισε να κάνει skip 13 μέρες.
Αυτό συμβαίνει γιατί σαν σήμερα το 1923 παύει να ισχύει για την Ελλάδα το Ιουλιανό Ημερολόγιο και τίθεται σε ισχύ το Γρηγοριανό. Η ημερομηνία 16/02/1923 με το Παλαιό ημερολόγιο γίνεται με το Νέο 01/03/1923.
Για να είμαι πιο ακριβής: Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, η Ελλάδα χρησιμοποιούσε το Ιουλιανό ημερολόγιο, το οποίο είχε θεσπιστεί από τον Ιούλιος Καίσαρας το 46 π.Χ. Το ημερολόγιο αυτό, αν και εξαιρετικό για την εποχή του, είχε ένα μικρό πρόβλημα: υπολόγιζε ελαφρώς λάθος τη διάρκεια του ηλιακού έτους. Το αποτέλεσμα; Μια απόκλιση λίγων λεπτών κάθε χρόνο, που όμως με τους αιώνες μετατράπηκε σε ημέρες.
Για να διορθωθεί αυτή η αστρονομική… παρεξήγηση, θεσπίστηκε το Γρηγοριανό ημερολόγιο το 1582 από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄. Οι περισσότερες δυτικές χώρες το υιοθέτησαν γρήγορα. Η Ελλάδα, όμως, παρέμεινε πιστή στο παλαιό σύστημα μέχρι το 1923.
Και τότε συνέβη το άλμα. Μετά την 15η Φεβρουαρίου 1923 (με το παλαιό ημερολόγιο), η επόμενη ημέρα στην Ελλάδα ήταν η 1η Μαρτίου 1923 (με το νέο). Δεκατρείς ημερολογιακές ημέρες εξαφανίστηκαν. Δεν «πέρασαν». Δεν «μετρήθηκαν». Απλώς… δεν υπήρξαν.
Αυτό σημαίνει ότι, τυπικά, δεν υπάρχει Έλληνας που να γεννήθηκε μεταξύ 16 και 28 Φεβρουαρίου 1923.
Φαντάσου να πήγαινες στο ληξιαρχείο:
– Πότε γεννήθηκε το παιδί;
– 20 Φεβρουαρίου.
– Δεν υπάρχει. Διαλέξτε άλλη ημερομηνία.
Το ενδιαφέρον είναι πως τέτοιες «χαμένες ημέρες» δεν είναι ελληνική ιδιοτροπία. Όταν η Ιταλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία υιοθέτησαν το Γρηγοριανό ημερολόγιο το 1582, μετά την 4η Οκτωβρίου ακολούθησε η 15η Οκτωβρίου. Δέκα ημέρες εξαφανίστηκαν τότε. Αργότερα, όταν η Μεγάλη Βρετανία άλλαξε ημερολόγιο το 1752, «χάθηκαν» έντεκα ημέρες και μάλιστα καταγράφηκαν διαμαρτυρίες πολιτών που πίστευαν ότι τους «έκλεψαν» χρόνο ζωής.
Ίσως εκεί βρίσκεται και το πιο γοητευτικό στοιχείο της ιστορίας: ο χρόνος, που θεωρούμε απόλυτο και αδιαπραγμάτευτο, αποδεικνύεται τελικά ανθρώπινη σύμβαση. Τον μετράμε, τον διορθώνουμε, τον μετακινούμε για να συμφωνεί με τον ήλιο και τα άστρα. Και καμιά φορά, για να τον συγχρονίσουμε καλύτερα, τον πηδάμε κιόλας.
Οι δεκατρείς χαμένες μέρες του 1923 δεν ήταν κάποιο μυστήριο. Ήταν μια διορθωτική κίνηση, ένα απαραίτητο βήμα εκσυγχρονισμού. Όμως η ιδέα ότι ένα κομμάτι του Φεβρουαρίου δεν ξημέρωσε ποτέ παραμένει ποιητική. Σαν μια μικρή υποσημείωση που θυμίζει ότι ακόμη και ο χρόνος —ο πιο αυστηρός μας κριτής— υπακούει τελικά σε αποφάσεις ανθρώπων.
Σχόλια