Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βελίκι Ουστούγκ, η πατρίδα του Άη Βασίλη της Ρωσίας

Το Βελίκι Ουστούγκ (Вели́кий У́стюг),είναι μια αρχαία ρωσική πολή, συνομήλικη της Μόσχας. Ιδρύθηκε το 1147, έχει 32.000 κατοίκους και βρίσκεται χίλια περίπου χιλιόμετρα βορειοανατολικά της ρωσικής πρωτεύουσας. Είναι κτισμένη κοντά στην εκβολή του Sukhona (που ρέει από τα δυτικά) και την Yug (από το νότο).

Στο Βελίκι Ουστούγκ διαφυλάχτηκαν ως τις μέρες μας στην αρχική τους μορφή τα αρχαία μοναστήρια από λευκό λίθο και πολυάριθμες επιβλητικές μονοκατοικίες εμπόρων του 17ου-19ου αιώνα. Η πόλη διαθέτει 152 οικοδομήματα που έχουν ταξινομηθεί ως πολιτιστική και ιστορική κληρονομιά από τη ρωσική ομοσπονδιακή νομοθεσία.

Σημαντικά αξιοθέατα είναι η παλιά Sobornoye Dvorishche (Cathedral Square), με το σύνολο του καθεδρικού ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου (1619-1659), ο καθεδρικός ναός του Αγίου Προκόπιου (1668) που είναι προστάτης της πόλης και έζησε στην Ustyug, ο καθεδρικός ναός του Αγίου Ιωάννη του Δικαίου (1656-1663) και η Εκκλησία των Θεοφανίων (1689).

Ο ναός του Αγίου Νικολάου έχει καμπαναριό του 17ου αιώνα, ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζει και η εκκλησία του Αγίου Συμεών του Στυλίτη (18ος αιώνας).

Η περιοχή φημίζεται και για την γραφική της φύση.

Υπάρχουν επιχειρήσεις βιομηχανίας ξυλείας, ναυπηγείο, ανεπτυγμένη τουριστική βιομηχανία και αρκετά εργαστήρια όπου κατασκευάζονται περίφημα κοσμήματα. Ο τουρισμός ξεκίνησε το 1960 και αποτελεί ένα σημαντικό κλάδο της τοπικής οικονομίας.

Από τα τέλη του περασμένου αιώνα το Βελίκι Ουστούγκ αποκαλείται χειμερινή ρωσική πρωτεύουσα, διότι μέσα στον πευκώνα, που βρίσκεται κοντά σ’ αυτή την πόλη είχε εγκατασταθεί ο Ντέντ Μορόζ (ο Άη Βασίλης της Ρωσίας).
Περισσότερα για το θέμα ΕΔΩ!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Εκδήλωση στη Ρόδο για Χατζηδάκι και Θεοδωράκη

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο κατάμεστο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου μουσική βραδιά για τα 100 χρόνια από τη γέννηση των δυο μεγάλων Ελλήνων συνθετών Μάνου Χατζηδάκι και Μίκη Θεοδωράκη, υπό την διεύθυνση του μαέστρου Μιχάλη Καλαεντζή. Τίτλος της εκδήλωσης " Ένας αιώνας μουσικού ουρανού με ήλιο και φεγγάρι". Συμμετείχαν η Μικτή Χορωδία του Δήμου Ρόδου, η Παιδική Χορωδία AMABILE του επικοινωνιακού και μορφωτικού ιδρύματος της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου και η Χορωδία Ευρωπαϊκής Μουσικής του Μουσικού Σχολείου Ρόδου. Πιάνο: Δημήτρης Ιωσήφ.  Τσέλο: Αξάνα Γκλουσκόβα. Ακορντεόν: Κυριάκος Κωνσταντάκης.

Πως η Βόρεια Ήπειρος παραχωρήθηκε στην Αλβανία

Σαν σήμερα 31 Ιανουαρίου: 1914: Οι Μεγάλες Δυνάμεις γνωστοποιούν στην ελληνική κυβέρνηση ότι παραχωρούν και νομικώς στην Ελλάδα τα νησιά του Αιγαίου, εφόσον αποσύρει τις δυνάμεις της από τη Βόρεια Ήπειρο και τη νήσο Σάσωνα. Με αυτή την απόφαση, αναγνωρίζεται η ελληνική κυριαρχία στα νησιά του Αιγαίου, εκτός από την Τένεδο και την Ίμβρο, ενώ η Βόρεια Ήπειρος παραχωρείται στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος. Όλα ξεκίνησαν με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας που υπογράφηκε στις 13 Φεβρουαρίου του 1914 στην ιταλική πόλη από τις Μεγάλες Δυνάμεις και με το οποίο χαράζονταν τα αλβανικά σύνορα. Η περιοχή της Βόρειας Ηπείρου παραχωρούνταν στην Αλβανία, η οποία είχε αναγνωριστεί επίσημα ως ανεξάρτητο κράτος με τη Συνθήκη του Λονδίνου. Σύμφωνα με την απόφαση το Αργυρόκαστρο, το Βουθρωτό, το Δέλβινο, η Κορυτσά, η Χειμάρα, οι Άγιοι Σαράντα και η νήσος Σάσων ήταν πλέον αλβανικά εδάφη.

Η Τραγωδία στο Κραν Μοντανά Ξύπνησε Μνήμες στη Ρόδο

Η φονική νύχτα στο "Όσκαρ" πριν 53 χρόνια! Συγκλόνισε ολόκληρη την ανθρωπότητα η τραγωδία στο μπαρ Constellation, στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας. Αυτό το αδιανόητο περιστατικό "ξύπνησε" μνήμες ιδιαίτερα στη Ρόδο, η οποία έζησε ένα ανάλογο περιστατικό πριν 53 χρόνια.  Γράφει ο Χρήστος Μυστιλιάδης Ρόδος, καλοκαίρι 1972. Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο μπαρ Όσκαρ στη Ρόδο 23 Ιουλίου 1972: Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο Όσκαρ στη Ρόδο (23 Ιουλίου 1972): Το καλοκαίρι του 1972 η Ρόδος ήταν γεμάτη φως. Ένα νησί που μόλις μάθαινε να ζει με τον τουρισμό, με τις βαλίτσες να ανοίγουν σε ξενοδοχεία και τις νύχτες να γεμίζουν μουσική. Οι άνθρωποι έβγαιναν, χόρευαν, πίστευαν πως οι διακοπές είναι από μόνες τους μια μορφή ασφάλειας...