Το μουσικό πρόγραμμα κατηύθυναν ο διεθνούς φήμης ακορντεονίστας Θάνος Σταυρίδης και η διακεκριμένη τσελίστρια Στέλλα Τέμπρελη, πλαισιωμένοι από μια πλειάδα καλλιτεχνών σε φωνές και όργανα (τρομπέτα, κρουστά, κιθάρα, σαντούρι, βιολί κ.ά.). Υπεύθυνοι του καλλιτεχνικού προγράμματος ήταν οι: Ευαγγελία Χώχου, Θεοδοσία Σαρρή και Ιωάννης Νικολουδάκης.
Η επιλογή της μουσικής δεν ήταν τυχαία. Διότι η μουσική είναι ίσως η πιο άμεση έκφραση μιας συνάντησης: μια κοινή γλώσσα που υπερβαίνει σύνορα και αποστάσεις, ενώνει ανθρώπους και γενιές, μας ταξιδεύει στον χρόνο και διατηρεί ζωντανές τις αναμνήσεις μας.
Τα "πιστεύω" του Παυλίδη
Ως βουλευτής και ως υπουργός, ο Αριστοτέλης Παυλίδης υπηρέτησε τον δημόσιο βίο με ισχυρή προσήλωση στις ανάγκες του τόπου. Η πολιτική του διαδρομή υπήρξε μακρά και ουσιαστική. Ο «Τέλης των Δωδεκανησίων» πίστευε βαθιά ότι:
Η νησιωτική Ελλάδα πρέπει να έχει ισχυρή φωνή στα κέντρα λήψεως αποφάσεων.Η απόσταση από την Αθήνα δεν μπορεί να σημαίνει και απόσταση από τις ευκαιρίες, τις υποδομές και την ανάπτυξη.Κάθε νησί, ανεξάρτητα από το μέγεθος και τον πληθυσμό του, αξίζει την ίδια προσοχή και το ίδιο ενδιαφέρον της Πολιτείας.
Το «ευχαριστώ» και η συγκίνησηΙδιαίτερα συγκινητική στιγμή της βραδιάς ήταν η αναφορά του Αντώνη Γιαννικουρή στον θείο του:
"Για μένα υπήρξε ένας σημαντικός άνθρωπος στην πορεία μου – μέντορας θα μπορούσα να πω – αλλά κυρίως ένας τρυφερός θείος, ένας καλός φίλος και ένας άνθρωπος με τον οποίο μοιραζόμουνα τις αγωνίες μου, τους προβληματισμούς μου, τα όνειρά μου.
Για εμένα, ο Υπουργός της καρδιάς μας, συνεχίζει να είναι εδώ. Συνεχίζει να είναι δίπλα μας, συνοδοιπόρος και ακούραστος υποστηρικτής των δικών μας αγώνων. Τον έχω πάντα μέσα στην καρδιά μου, με απέραντη αγάπη και σεβασμό, για όλα αυτά που πέτυχε, αλλά κυρίως για αυτά που προσέφερε στην πατρίδα και σε όλους εμάς.
Ο Αριστοτέλης Παυλίδης όχι μόνο σημάδεψε τη δημόσια και πολιτική ζωή για δεκαετίες, αλλά υπήρξε ο άνθρωπος με τον οποίο η τοπική κοινωνία μοιράστηκε στιγμές, σκέψεις και εμπειρίες – άλλωστε, ο καθένας από εμάς έχει να διηγηθεί τουλάχιστον μία ιστορία μαζί του.
Σε χρόνια σκληρά, με περιορισμένες δυνατότητες, όταν η νησιωτική Ελλάδα δεν βρισκόταν πάντοτε στο επίκεντρο των εθνικών επιλογών και οι αποστάσεις δεν μετριούνταν μόνο σε ναυτικά μίλια αλλά σε ευκαιρίες και υποδομές, ο Αριστοτέλης Παυλίδης πολιτεύτηκε με ορμή και πάθος. Ανήκε σε μια γενιά πολιτικών που αντιλαμβάνονταν την πολιτική ως καθημερινή παρουσία μέσα στην κοινωνία.
Δεν ήταν ένας πολιτικός των αποστάσεων. Ήταν ο άνθρωπος που ήθελε να βρίσκεται ανάμεσα σε όλους τους νησιώτες, να συνομιλεί μαζί τους, να γνωρίζει τα προβλήματά τους και, πάνω απ' όλα, να τους γνωρίζει με το μικρό τους όνομα. Είχε τον δικό του, ιδιαίτερο τρόπο να επικοινωνεί με τον απλό κόσμο: με ευθύτητα, με επιμονή και, πολλές φορές, με εκείνο το χαρακτηριστικό χιούμορ που όσοι τον γνώρισαν θυμούνται ακόμη".
Τέσσερα χρόνια μετά την απώλεια του ευπατρίδη Δωδεκανήσιου πολιτικού, η εκδήλωση αυτή αποτέλεσε μια πράξη αναγνώρισης, αλλά και μια ευκαιρία να αναλογιστούμε την αξία της προσφοράς και της προσωπικής του παρακαταθήκης. Μέσα από αυτή τη μουσική βραδιά, τιμήθηκε ένας άνθρωπος για μια διαδρομή ζωής, γεμάτη πολιτική προσφορά και ατόφια αγάπη για τη δική μας πατρίδα, τα Δωδεκάνησα.
Σχόλια