Λίγοι Ροδίτες γνωρίζουν σήμερα την ιστορία ενός ανθρώπου από τη Λαχανιά που τόλμησε να φωνάξει «Ζήτω η Ελλάς» στα χρόνια της ιταλικής κατοχής και αργότερα υπηρέτησε την Ορθοδοξία στην Αλεξάνδρεια.
Μέσα από σπάνιες φωτογραφίες και μαρτυρίες θυμόμαστε σήμερα τον Πρωτοπρεσβύτερο Δημήτρη Παπαθανασίου.
Μια μικρή αλλά συγκινητική σελίδα της ιστορίας της Ρόδου.
Η ιστορία ενός τόπου κρύβεται συχνά μέσα στις ζωές ανθρώπων που έζησαν σιωπηλά, αλλά άφησαν βαθύ αποτύπωμα στην εποχή τους. Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν ο Δημήτρης Παπαθανασίου από τη Λαχανιά της Ρόδου — δάσκαλος, ιερέας και πατριώτης. Η ζωή του, που ξεκίνησε σε ένα μικρό χωριό της νότιας Ρόδου και συνεχίστηκε στην ελληνική παροικία της Αλεξάνδρειας, αποτελεί μια μικρή αλλά πολύτιμη σελίδα της τοπικής μας ιστορίας.
Μια ξεχασμένη μορφή της Ρόδου που αξίζει να θυμόμαστε.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Δημήτρης Παπαθανασίου γεννήθηκε το 1893 στο χωριό Λαχανιά της Ρόδου, σε λευιτική οικογένεια. Από μικρός βρέθηκε κοντά στην Εκκλησία, ψάλλοντας δίπλα στον ιερέα πατέρα του, Αθανάσιο.
Σπούδασε στην Ιερατική Σχολή Σάμου, ένα από τα σημαντικά πνευματικά κέντρα της εποχής. Μετά την αποφοίτησή του υπηρέτησε ως διδάσκαλος από το 1914 έως το 1927 σε διάφορα χωριά της Ρόδου, στη Λίνδο και στην Αμαράντειο Σχολή Ρόδου.
Το Πάσχα που άλλαξε τη ζωή του
Το 1927, την ημέρα του Πάσχα, ψάλλοντας στον Ιερό Ναό της Λίνδου, μετά το τέλος της λειτουργίας αναφώνησε μαζί με άλλους ψάλτες «Ζήτω η Ελλάς».
Σε μια εποχή που η Ρόδος βρισκόταν κάτω από τον ιταλικό ζυγό, η πράξη αυτή δεν μπορούσε να μείνει χωρίς συνέπειες. Μη μπορώντας να ανεχθεί την κατάσταση, πήρε τον δρόμο της ξενιτιάς και έφυγε για την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.
Η διακονία στην Αλεξάνδρεια
Στην Αλεξάνδρεια αρχικά διορίστηκε διευθυντής του Κανισκερίου Ορφανοτροφείου. Αργότερα, μετά από πρόταση του Πατριάρχη Αλεξανδρείας, αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στην ιεροσύνη.
Από το 1933 υπηρέτησε στον Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Αλεξάνδρειας, αρχικά ως εφημέριος και αργότερα ως ιερατικός προϊστάμενος. Εκεί διακόνησε επί δεκαετίες την ελληνική παροικία, κερδίζοντας τον σεβασμό και την αγάπη των πιστών.
Ο Δημήτρης Παπαθανασίου εκοιμήθη την 1η Σεπτεμβρίου 1969 και αναπαύεται στο Ελληνορθόδοξο κοιμητήριο της Αλεξάνδρειας.
Η μνήμη του όμως παραμένει ζωντανή μέσα από τις οικογενειακές μαρτυρίες, τα κειμήλια που διασώθηκαν και τις ιστορίες που συνεχίζουν να περνούν από γενιά σε γενιά.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο χρέος της μνήμης: να φωτίζει ξανά τις μορφές που ο χρόνος πήγε να σβήσει.
Σχόλια