ΤΩΝ ΛΙΝΔΙΩΝ ΤΟ ΚΛΕΟΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΡΟΔΙΩΝ ΤΟ ΚΑΥΧΗΜΑ
Στα 22 του χρόνια ξενιτεύτηκε για την αγάπη του Χρίστου. Πήγε στις Κολοσσές της
Φρυγίας, στην πατρίδα του Αγίου Τρύφωνα, την Λάμψακο, και από εκεί
επισκεπτόμενος την Πελοπόννησο και διάφορα νησιά κατέληξε στην Φοινίκη. Κατόπιν
στην Αίγυπτο, την Λιβύη, το Όρος Σινά και τέλος έφθασε στα Ιεροσόλυμα, όπου με
πολύ πόθο και λαχτάρα προσκύνησε τους Αγίους Τόπους. Εκεί που έζησε ο Χριστός έμεινε
αγωνιζόμενος με νηστείες, αγρυπνίες και προσευχές σε διάφορα άγια προσκυνήματα
και διακόνησε για μεγάλο χρονικό διάστημα στον Πανάγιο Τάφο του Κυρίου και στον
Ναό της Αναστάσεως Του.
Βλέποντας ο εχθρός κάθε καλού διάβολος την μεγάλη πρόοδο και προκοπή του Αγίου
στα πνευματικά, τον φθόνησε και τον πολέμησε με μανία χρησιμοποιώντας σαν
όργανό του έναν φανατικό Αγαρηνό. Ό Αγαρηνός αυτός συνάντησε μία μέρα τον Όσιο
στην αγορά και τον ράπισε στο πρόσωπο λέγοντας του ψέματα ότι βλασφήμησε τον
Μωάμεθ. Στην συνέχεια τον κατήγγειλε στον ηγεμόνα της πόλεως ο όποιος
προσπάθησε με κολακείες να τον πείσει να αρνηθεί τον Χριστό και να ασπαστεί την
θρησκεία του Μωάμεθ. Δεν θα λατρέψω ποτέ τον διάβολο, ούτε υποτάσσομαι σε λόγια τυράννου και
αποστάτη του Θεού. Είμαι δούλος του Χρίστου», απάντησε και λέγοντας αυτό έβγαλε
το παπούτσι του και το έριξε στο πρόσωπο του ηγεμόνα.
Όλοι οι παρευρισκόμενοι θαύμασαν την τόλμη και την ανδρεία του Αγίου. Ό
ηγεμόνας μη μπορώντας να συγκρατήσει τη ντροπή και τον θυμό του, διέταξε να
ξαπλώσουν στην γη τον Άγιο και να τον δέρνουν αλύπητα οι στρατιώτες. Η γη
κοκκίνισε από τα αίματα του Αγίου, ο οποίος προσευχόταν νοερά λέγοντας: «Κύριε
μην με εγκαταλείψεις, αλλά ενίσχυσε με μέχρι τέλους κατά του τυράννου, για να
γνωρίσουν όλοι ότι εσύ είσαι ο μόνος αληθινός Θεός».
Αφού τον έδειραν μέχρι εκεί που μπορούσαν, τον έριξαν στην φυλακή χωρίς να του
προσφέρουν τίποτε από τροφή ή νερό μέχρι να σκεφθεί ο ηγεμόνας με ποιο πικρό
θάνατο θα τον αποτελείωνε. Όλοι οι δέσμιοι που βρίσκονταν μαζί του στην φυλακή
θαύμασαν τον Μαλαχία βλέποντας τον σ' αυτή την αθλία κατάσταση να μην
υπολογίζει τους πόνους αλλά μόνο να προσεύχεται.
Μετά μερικές ημέρες διέταξε ο τύραννος και έφεραν μπροστά του ξανά τον Άγιο.
«Θυσίασε στον Μωάμεθ, κακή κεφαλή πριν να πεθάνεις κακώς». Εσύ μάλλον πρέπει ασεβέστατε
και καταραμένε να θυσιάσεις στον Χριστό μου και Θεό μου θυσία αινέσεως, για να
μην κατακαίεσαι αιωνίως για την πλάνη του αντίθεου Μωάμεθ για τον όποιον ή Αγία
Γραφή δεν αναφέρει τίποτε ούτε μας λέει να τον πιστεύουμε» απάντησε ο Άγιος.
Ακούγοντας αυτά ο τύραννος διέταξε να τρυπήσουν τους αστραγάλους των ποδιών
του, να τον δέσουν από εκεί με σχοινί πίσω από άγριο άλογο για να τον σέρνει σε
όλη την πόλη. Τα παιδιά των Αγαρηνών και άλλοι αντίχριστοι πετούσαν επάνω στον
Άγιο πέτρες και ξύλα, ενώ άλλοι τον κεντούσαν με μυτερά σουβλιά σε βαθμό που διαλύονταν
οι σάρκες του.
Ο γενναίος αγωνιστής του Χριστού Μαλαχίας τα υπέμενε όλα με ανδρεία και
καρτερία σαν να ήταν άλλος που έπασχε και όχι ο ίδιος. Μετά από αυτό δόθηκε
διαταγή να τον παλουκώσουν έξω από την πόλη. Σηκώνοντας το ξύλο της καταδίκης
του στους ώμους του, όπως και ο Κύριος τον Σταυρό Του, ως πιστός μιμητής Του,
έφθασε έξω από την πόλη όπου τον σούβλισαν, εκείνος δε έχοντας όλη την σκέψη
του στον Χριστό έλεγε: «Κύριε εις χείρας σου παρατίθημι το πνεύμα μου». Έτσι
παρέδωσε την μακαριία ψυχή του στα χέρια του ζώντος Θεού και έλαβε τον στέφανο
του μαρτυρίου.
Την άλλη μέρα ευλαβείς Χριστιανοί πρόσφεραν στον φιλάργυρο ηγεμόνα αρκετά
χρήματα, για να τους επιτρέψει να παραλάβουν το άγιο λείψανο του Οσιομάρτυρα,
το όποιο με συνοδεία πλήθους Χριστιανών Ορθοδόξων και του Πατριάρχου Ιεροσολύμων
Γερμανού με λαμπάδες και θυμιάματα το
έφεραν στον αγρό του Κεραμέως που ήταν για την ταφή των ξένων και αφού το
ασπάσθηκαν όλοι μετά πόθου, το έθαψαν εκεί δοξάζοντας και ευλογώντας τον Θεό.
Ο χρόνος του μαρτυρίου του πρέπει να υπολογιστεί γύρω στα έτη 1537 έως 1579.
Με εντολή του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Γερμανού ορίσθηκε να εορτάζεται η μνήμη
του στον Ναό του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου στις 29 Σεπτεμβρίου, κατά την
ημέρα που δέχθηκε το μακάριο τέλος.
Σχόλια