Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μαχαιρίτσας: Δεν είμαστε τα τελευταία τσογλάνια

«Είμαι 20 χρόνια στην πρώτη γραμμή και έχω μαζέψει 300 χιλιάδες ευρώ. Αυτά είναι τα λεφτά μου. Αγόρασα μια παλιά Jaguar, μια γκαρσονιέρα και ένα μικρό σπιτάκι στην Τήνο. Εμείς δηλαδή βγάλαμε λεφτά ή οι δέκα απατεώνες από το χρηματιστήριο; Αλλά αυτοί δεν είναι μόνο η Ελλάδα. Βγάλαμε όλους τους Έλληνες κλέφτες. Είναι δυνατόν τόσος κόσμος που δουλεύει νυχθημερόν για ένα μισθό να είναι κλέφτες; Ας πάρουμε επιτέλους χαμπάρι ότι έχουμε κάποια δυναμική και ότι δεν είμαστε τα τελευταία τσογλάνια της Ευρώπης», τονίζει σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Εγώ Weekly» ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας.

«Θεωρώ κατάφωρα ψέματα όλες αυτές τις απόψεις του τύπου “Μαζί τα φάγαμε”. Ακούω συνέχεια για τα Καγιέν στους δρόμους. Οι Έλληνες μόνο έχουν Καγιέν; Στη Ρώμη, στη Γερμανία με τι κυκλοφορούν με τρίκυκλα; Ή μας τα χάρισαν και δεν το κατάλαβα; Μας δανείζουν για να αγοράσουμε τα πράγματά τους. Με τρελαίνει ότι επικρατεί η άποψη ότι οι Έλληνες είναι ο χειρότερος λαός της γης, ενώ οι Γερμανοί που έκαναν δύο παγκόσμιους πολέμους και έναν οικονομικό είναι ωραίοι και μάγκες», λέει ο τραγουδιστής.

«Πάντα είμαι ερωτευμένος. Ως πράξη δεν ήμουν ούτε υπερσεξουαλικός, ούτε αντισεξουαλικός. Ο έρωτας όμως ως συναίσθημα σε κάνει να ισορροπείς», υποστηρίζει ο συμπαθής καλλιτέχνης, που αγωνιά για το μέλλον της 18χρονης κόρης του.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ρόδος: Ο σπάνιος μεσαιωνικός κήπος Marc de Montalem

  O κήπος του ιδρύματος Marc de Montalem είναι γνωστός στο ροδιακό κοινό ως ο "Κήπος του Μάρκου" και βρίσκεται μέσα στη μεσαιωνική πόλη της Ρόδου, δίπλα στο εκκλησάκι του Αγίου Μάρκου, στην οδό Μενάνδρου, απέναντι από τον Πύργο του Ρολογιού. Ο μεσαιωνικός κήπος έχει δέντρα και φυτά που καλλιεργούνταν την εποχή των Ιπποτών στο νησί και είναι η «κληρονομιά» που έχει αφήσει στη Ρόδο ο νεαρός Γάλλος Marc de Montalembert. Τo 1993 o Marc, έχασε τη ζωή του, σε κατάδυση στο Αιγαίο, στην περιοχή της Τουρκίας και στη μνήμη του οι γονείς του δημιούργησαν το ίδρυμα και τον μεσαιωνικό κήπο, στην καρδιά της Μεσαιωνικής Πόλης. Στον υπέροχο κήπο καλλιεργούνται μεταξύ άλλων λεμονιές, μανταρινιές, πορτοκαλιές, μουσμουλιές, μυρτιές, δάφνες, ανεμώνες, λεβάντα, μέντα, θυμάρι, άκανθος, σαντολίνα, γιασεμιά, αρτεμισίες, δίκταμο, νάρκισσοι, βιόλες, ασφόδελοι, 13 είδη τριανταφυλλιών και πολλά άλλα είδη. Όλα αυτά φυτεύτηκαν και καλλιεργούνται αφού διαπιστώθηκε από διάφορα συγγράμματα, ότι υπάρχουν στη ...

Εκδήλωση στη Ρόδο για Χατζηδάκι και Θεοδωράκη

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο κατάμεστο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου μουσική βραδιά για τα 100 χρόνια από τη γέννηση των δυο μεγάλων Ελλήνων συνθετών Μάνου Χατζηδάκι και Μίκη Θεοδωράκη, υπό την διεύθυνση του μαέστρου Μιχάλη Καλαεντζή. Τίτλος της εκδήλωσης " Ένας αιώνας μουσικού ουρανού με ήλιο και φεγγάρι". Συμμετείχαν η Μικτή Χορωδία του Δήμου Ρόδου, η Παιδική Χορωδία AMABILE του επικοινωνιακού και μορφωτικού ιδρύματος της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου και η Χορωδία Ευρωπαϊκής Μουσικής του Μουσικού Σχολείου Ρόδου. Πιάνο: Δημήτρης Ιωσήφ.  Τσέλο: Αξάνα Γκλουσκόβα. Ακορντεόν: Κυριάκος Κωνσταντάκης.

Η Τραγωδία στο Κραν Μοντανά Ξύπνησε Μνήμες στη Ρόδο

Η φονική νύχτα στο "Όσκαρ" πριν 53 χρόνια! Συγκλόνισε ολόκληρη την ανθρωπότητα η τραγωδία στο μπαρ Constellation, στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας. Αυτό το αδιανόητο περιστατικό "ξύπνησε" μνήμες ιδιαίτερα στη Ρόδο, η οποία έζησε ένα ανάλογο περιστατικό πριν 53 χρόνια.  Γράφει ο Χρήστος Μυστιλιάδης Ρόδος, καλοκαίρι 1972. Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο μπαρ Όσκαρ στη Ρόδο 23 Ιουλίου 1972: Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο Όσκαρ στη Ρόδο (23 Ιουλίου 1972): Το καλοκαίρι του 1972 η Ρόδος ήταν γεμάτη φως. Ένα νησί που μόλις μάθαινε να ζει με τον τουρισμό, με τις βαλίτσες να ανοίγουν σε ξενοδοχεία και τις νύχτες να γεμίζουν μουσική. Οι άνθρωποι έβγαιναν, χόρευαν, πίστευαν πως οι διακοπές είναι από μόνες τους μια μορφή ασφάλειας...