Οι εκατοντάδες αντιδράσεις πολιτών που ακολούθησαν τις τελευταίες ημέρες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποκαλύπτουν ότι κάτω από την επιφάνεια υπάρχει ένα πολύ βαθύτερο ζήτημα. Ένα ζήτημα που αγγίζει κάθε νησί των Δωδεκανήσων και αφορά την ίδια την καθημερινότητα των κατοίκων τους.
Η συζήτηση που άνοιξε ανέδειξε τρεις διαφορετικές σχολές σκέψης.
👉Η πρώτη εκφράζει την απόλυτη στήριξη προς τη Dodekanisos Seaways και ιδιαίτερα προς τον ιδρυτή της οικογένειας Σπανού, υπενθυμίζοντας τη συμβολή της εταιρείας εδώ και δεκαετίες στη διασύνδεση των νησιών. Πολλοί πολίτες υποστηρίζουν ότι χωρίς τη συγκεκριμένη εταιρεία αρκετά μικρά νησιά θα είχαν βρεθεί στο παρελθόν αντιμέτωπα με σοβαρά προβλήματα συγκοινωνιακής απομόνωσης.
👉Η δεύτερη πλευρά υπενθυμίζει ότι οι νόμοι για την ασφάλεια και την εργασία των πληρωμάτων ισχύουν για όλους ανεξαιρέτως. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, εφόσον η διάρκεια του δρομολογίου υπερέβαινε τα επιτρεπόμενα χρονικά όρια, οι αρμόδιες αρχές όφειλαν να εφαρμόσουν τη νομοθεσία, ανεξάρτητα από τη δημοφιλία ή την ιστορία της εταιρείας.
👉Υπάρχει όμως και μια τρίτη, ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα κατηγορία σχολίων. Πρόκειται για πολίτες που μετατοπίζουν τη συζήτηση από τη συγκεκριμένη υπόθεση στο γενικότερο ζήτημα του κόστους των ακτοπλοϊκών μετακινήσεων. Πολλοί επισημαίνουν ότι τα εισιτήρια στα ενδονησιωτικά δρομολόγια παραμένουν υψηλά, σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη υψηλότερα αναλογικά από μετακινήσεις προς τον Πειραιά. Άλλοι κάνουν λόγο για έλλειψη ανταγωνισμού, ενώ δεν λείπουν και οι φωνές που ζητούν ισχυρότερη κρατική παρέμβαση.
Και κάπου εδώ η συζήτηση συναντά την πολιτική διάσταση που έθεσε ο Παναγιώτης Κουνάκης με την ανακοίνωσή του.
Διότι το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο αν ορθώς εφαρμόστηκε ο νόμος σε ένα συγκεκριμένο δρομολόγιο. Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν το σημερινό μοντέλο ακτοπλοϊκής εξυπηρέτησης μπορεί να εγγυηθεί μακροπρόθεσμα τη βιωσιμότητα των μικρών και ακριτικών νησιών.
Η Τήλος, η Χάλκη, οι Λειψοί, η Νίσυρος, το Αγαθονήσι και δεκάδες ακόμη μικρότερες νησιωτικές κοινότητες δεν αντιμετωπίζουν την ακτοπλοΐα ως μια απλή υπηρεσία μεταφοράς. Για τους κατοίκους τους αποτελεί το οδικό δίκτυο που δεν διαθέτουν. Είναι η πρόσβαση στον γιατρό, στο σχολείο, στις δημόσιες υπηρεσίες, στο εμπόριο, στον τουρισμό, ακόμη και στην ίδια την παραμονή τους στον τόπο τους.
Γι' αυτό και η ένταση που προκάλεσε το περιστατικό του Πανορμίτη ίσως να μην οφείλεται αποκλειστικά στο συγκεκριμένο συμβάν.
Ίσως να εκφράζει μια γενικότερη ανασφάλεια των νησιωτών για το μέλλον των θαλάσσιων συγκοινωνιών στα Δωδεκάνησα.
Γιατί πίσω από τις εκατέρωθεν καταγγελίες, τις πολιτικές αντιπαραθέσεις και τις συγκρούσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παραμένει ένα αδιαμφισβήτητο δεδομένο:
👉Η ακτοπλοΐα στα Δωδεκάνησα δεν είναι πολυτέλεια.
👉Είναι προϋπόθεση κοινωνικής συνοχής, οικονομικής ανάπτυξης και εθνικής παρουσίας στα ακριτικά νησιά του Αιγαίου.
Και όσο δεν δίνονται πειστικές απαντήσεις για το κόστος, τη συχνότητα των δρομολογίων, την ασφάλεια, τον ανταγωνισμό και τη στήριξη των άγονων γραμμών, τόσο η συζήτηση που άνοιξε με αφορμή τον Πανορμίτη θα συνεχίζει να απασχολεί όχι μόνο τη Ρόδο και τη Σύμη, αλλά ολόκληρα τα Δωδεκάνησα.
Η γνώμη μου
✍️Θεωρώ ότι η μεγαλύτερη είδηση δεν είναι η σύγκρουση εταιρείας - Λιμεναρχείου. Η μεγαλύτερη είδηση είναι ότι μέσα από τα σχόλια αναδύθηκε ένα υπόγειο ρήγμα στην τοπική κοινωνία: άλλοι βλέπουν τη Dodekanisos Seaways ως αναντικατάστατο πυλώνα της νησιωτικότητας και άλλοι ως μια εταιρεία που πρέπει να κρίνεται όπως κάθε επιχείρηση, με βάση τους κανόνες και τις τιμές που επιβάλλει.
Διαβάζοντας τα σχόλια που έλαβα, είδα ακριβώς αυτό που βλέπει ένας παλιός δημοσιογράφος: πίσω από τις φωνές υπέρ ή κατά της Dodekanisos Seaways υπήρχαν τέσσερα διαφορετικά θέματα που μπλέχτηκαν μεταξύ τους:
👉Η εφαρμογή της νομοθεσίας και η ασφάλεια των πληρωμάτων.
👉Η προσφορά της εταιρείας στα Δωδεκάνησα επί δεκαετίες.
👉Οι υψηλές τιμές των εισιτηρίων και το ζήτημα του ανταγωνισμού.
👉Η αγωνία για το μέλλον της νησιωτικότητας και των μικρών ακριτικών νησιών.
Αυτή είναι η ουσία της είδησης.
Η υπόθεση του Πανορμίτη λειτούργησε σαν καθρέφτης των αγωνιών των Δωδεκανησίων για τις θαλάσσιες συγκοινωνίες.
Αυτό δεν είναι ένα θέμα της Σύμης. Δεν είναι ένα θέμα της Ρόδου. Δεν είναι καν ένα θέμα μιας εταιρείας ή ενός λιμεναρχείου.
Είναι μια συζήτηση για το πώς θα παραμείνουν ζωντανά τα νησιά μας τα επόμενα χρόνια.
Και γι' αυτό αφορά εξίσου τον κάτοικο της Χάλκης, των Λειψών, της Τήλου, της Νισύρου, του Αγαθονησίου, της Κάσου και της Καρπάθου.
Και σε αυτή την περίπτωση, η κοινωνία με τα σχόλιά της έδειξε ότι ανησυχεί λιγότερο για μια προσωρινή αντιπαράθεση και περισσότερο για το αν αύριο θα συνεχίσει να έχει αξιόπιστη, προσιτή και ασφαλή ακτοπλοϊκή σύνδεση.
Σχόλια