Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Καλάβρυτα, ένα κουκλίστικο χωριουδάκι

 

Καλάβρυτα, ένα κουκλίστικο χωριουδάκι, μια ανάσα μακριά από αγαπημένες τοποθεσίες της Πελοποννήσου.

Απέχουν μόλις δυόμισι ώρες από την Αθήνα και προσφέρονται για 3ήμερες αποδράσεις τόσο από οικονομικής άποψης όσο και από θέμα απόστασης. Ένα 3ήμερο είναι αρκετό για να δεις και να κάνεις πράγματα. Βόλτες στα δεκάδες παραδοσιακά μαγαζάκια του πεζόδρομου, καφές στα παραδοσιακά καφενεία και φαγητό στα καλύτερα ταβερνάκια της περιοχής. Η ορεινή κωμόπολη του νομού Αχαΐας προσφέρεται για μια απόδραση με φυσιολατρικό, γαστρονομικό, πολιτιστικό και ιστορικό ενδιαφέρον.

Για εσάς που οι αποδράσεις δε σημαίνουν μόνο φαγητό και ψώνια θα έχετε τη δυνατότητα να επισκεφτείτε το Δηµοτικό Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώµατος, τον Τόπο Θυσίας, την Ιερά Μονή Μεγάλου Σπηλαίου, που απέχει περίπου 5 χλμ. από την πόλη, ενώ έξω από το χωριό δεσπόζει η Μονή της Αγίας Λαύρας.
Αν έχετε χρόνο, καλό θα ήταν να μην παραλείψετε το Σπήλαιο των Λιµνών, στο χωριό Καστριά.

Σήμα κατατεθέν της πόλης είναι ο οδοντωτός, που εγκαινιάστηκε στα 1896 και εκτελεί τη διαδρομή (22 χλμ.) Καλάβρυτα–Διακοπτό. Αυτή η διαδρομή, που διατρέχει το Φαράγγι του Βουραϊκού και καταλήγει στις ακτές του Κορινθιακού κόλπου, θεωρείται μια από τις ομορφότερες διαδρομές με τρένο στην Ελλάδα.

Ο απόλυτος χειμερινός προορισμός, τα Καλάβρυτα, είναι έτοιμος να σας προσφέρει μια αξέχαστη εμπειρία. Το χιονοδρομικό κέντρο προσελκύει τους πάντες στις πίστες του, το χιόνι ντύνει με άσπρη φορεσιά το ελατόδασος του Χελμού και φτάνει μέχρι τις στέγες των καλαβρυτινών σπιτιών, που απλώνονται σε κάμπο κάτω από τις δυτικές πλαγιές του βουνού.

Προηγούμενο άρθρο μου για τα Καλάβρρυτα ΕΔΩ!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Εκδήλωση στη Ρόδο για Χατζηδάκι και Θεοδωράκη

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο κατάμεστο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου μουσική βραδιά για τα 100 χρόνια από τη γέννηση των δυο μεγάλων Ελλήνων συνθετών Μάνου Χατζηδάκι και Μίκη Θεοδωράκη, υπό την διεύθυνση του μαέστρου Μιχάλη Καλαεντζή. Τίτλος της εκδήλωσης " Ένας αιώνας μουσικού ουρανού με ήλιο και φεγγάρι". Συμμετείχαν η Μικτή Χορωδία του Δήμου Ρόδου, η Παιδική Χορωδία AMABILE του επικοινωνιακού και μορφωτικού ιδρύματος της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου και η Χορωδία Ευρωπαϊκής Μουσικής του Μουσικού Σχολείου Ρόδου. Πιάνο: Δημήτρης Ιωσήφ.  Τσέλο: Αξάνα Γκλουσκόβα. Ακορντεόν: Κυριάκος Κωνσταντάκης.

Πως η Βόρεια Ήπειρος παραχωρήθηκε στην Αλβανία

Σαν σήμερα 31 Ιανουαρίου: 1914: Οι Μεγάλες Δυνάμεις γνωστοποιούν στην ελληνική κυβέρνηση ότι παραχωρούν και νομικώς στην Ελλάδα τα νησιά του Αιγαίου, εφόσον αποσύρει τις δυνάμεις της από τη Βόρεια Ήπειρο και τη νήσο Σάσωνα. Με αυτή την απόφαση, αναγνωρίζεται η ελληνική κυριαρχία στα νησιά του Αιγαίου, εκτός από την Τένεδο και την Ίμβρο, ενώ η Βόρεια Ήπειρος παραχωρείται στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος. Όλα ξεκίνησαν με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας που υπογράφηκε στις 13 Φεβρουαρίου του 1914 στην ιταλική πόλη από τις Μεγάλες Δυνάμεις και με το οποίο χαράζονταν τα αλβανικά σύνορα. Η περιοχή της Βόρειας Ηπείρου παραχωρούνταν στην Αλβανία, η οποία είχε αναγνωριστεί επίσημα ως ανεξάρτητο κράτος με τη Συνθήκη του Λονδίνου. Σύμφωνα με την απόφαση το Αργυρόκαστρο, το Βουθρωτό, το Δέλβινο, η Κορυτσά, η Χειμάρα, οι Άγιοι Σαράντα και η νήσος Σάσων ήταν πλέον αλβανικά εδάφη.

Η Τραγωδία στο Κραν Μοντανά Ξύπνησε Μνήμες στη Ρόδο

Η φονική νύχτα στο "Όσκαρ" πριν 53 χρόνια! Συγκλόνισε ολόκληρη την ανθρωπότητα η τραγωδία στο μπαρ Constellation, στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας. Αυτό το αδιανόητο περιστατικό "ξύπνησε" μνήμες ιδιαίτερα στη Ρόδο, η οποία έζησε ένα ανάλογο περιστατικό πριν 53 χρόνια.  Γράφει ο Χρήστος Μυστιλιάδης Ρόδος, καλοκαίρι 1972. Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο μπαρ Όσκαρ στη Ρόδο 23 Ιουλίου 1972: Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο Όσκαρ στη Ρόδο (23 Ιουλίου 1972): Το καλοκαίρι του 1972 η Ρόδος ήταν γεμάτη φως. Ένα νησί που μόλις μάθαινε να ζει με τον τουρισμό, με τις βαλίτσες να ανοίγουν σε ξενοδοχεία και τις νύχτες να γεμίζουν μουσική. Οι άνθρωποι έβγαιναν, χόρευαν, πίστευαν πως οι διακοπές είναι από μόνες τους μια μορφή ασφάλειας...