Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τα δάκρυα της Βουγιουκλάκη

Πριν λίγο ο καλός φίλος Νίκος Ορφανίδης αναφέρθηκε στο «Δόλωμα», που γυρίστηκε στη Ρόδο το 1964 (μετά τα "Χτυποκάρδια στο θρανίο"). Δράττομαι της ευκαιρίας να προσθέσω τι μου αφηγήθηκε ο Αλέκος Σακελλάριος, δημιουργός της ταινίας που τον είχα φιλοξενήσει μια εβδομάδα στο Φαληράκι με τη χορηγία του Στάθη Μανούσου.

Σ’ αυτή την ταινία ήταν μια σκηνή πολύ κουραστική για τη Βουγιουκλάκη, στη γραφική Καλλιθέα. H Aλίκη θα ερχότανε τρέχοντας από το βάθος ενός ανθοστόλιστου διαδρόμου (ο περίφημος διάδρομος με τα ψηφιδωτά και τις βουκαμβίλιες) και θα έπεφτε με αναφιλητά στην αγκαλιά του Βουλγαρίδη.

Μου διηγήθηκε ο Σακελλάριος:

-Τρέχει η Βουγιουκλάκη και φτάνει με τα δάκρυα στα μάτια στην αγκαλιά του Βουλγαρίδη. Κι όταν λέμε δάκρυα, εννοούμε δάκρυα. Η Αλίκη δεν δεχότανε να της βάλουν σταγόνες από νερό, όπως γίνεται συνήθως σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Έκλαιγε πραγματικά, τα δάκρυα τα είχε στο τσεπάκι της.
Η σκηνή όμως δεν πέτυχε. Η Αλίκη ήρθε λίγο δεξιότερα απ’ ό,τι έπρεπε να έρθει και ο Καβουκίδης, που ήταν διευθυντής φωτογραφίας και καμεραμάν, δεν πρόλαβε να κάνει σωστά το πανοράμικ. Σκύλος όπως πάντα στη δουλειά της η δημοφιλής ηθοποιός δεν είχε καμιά αντίρρηση να ξαναγυριστεί η σκηνή.
Ξαναστηθήκανε οι μηχανές, άρχισε ξανά την τρεχάλα η Αλίκη και κλαμένη πάλι έφτασε στην αγκαλιά του Βουλγαρίδη, αλλά η σκηνή χάλασε και πάλι. Επάνω στον πιο τρυφερό εναγκαλισμό της κλαμένης πρωταγωνίστριας με τον συγκινημένο πρωταγωνιστή, ακούστηκε από μακριά το παραπονεμένο γκάρισμα ενός γαϊδάρου.
Πολυλογάς ο Σακελλάριος μου μιλούσε γι αυτή τη σκηνή για πολλή ώρα. Τελικά, μου είπε ότι η σκηνή αυτή γυρίστηκε έξη φορές και η Αλίκη έτρεξε περισσότερα χιλιόμετρα κι από τη Θάνου.
Την τελευταία φορά όλα πήγαν καλά. Η σκηνή πέτυχε.


Δόξα σοι ο Θεός είπαν ηθοποιοί και τεχνικοί, άναψαν τσιγάρο και σκεφτόντουσαν τα επόμενα πλάνα στην Καλλιθέα. Τότε ήταν που ο Καβουκίδης τρομερά στενοχωρημένος πλησιάζει τον Σακελλάριο και του ψιθυρίζει στο αυτί:
- Η σκηνή τελικά πρέπει να ξαναγυριστεί.
- Γιατί;
- Είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φιλμ στη μηχανή!

Όταν το άκουσε η Βουγιουκλάκη άρχισε πάλι να κλαίει. Αυτή τη φορά, όμως, εκτός σεναρίου.

Εδώ, απόσπασμα από την ταινία.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Εκδήλωση στη Ρόδο για Χατζηδάκι και Θεοδωράκη

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο κατάμεστο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου μουσική βραδιά για τα 100 χρόνια από τη γέννηση των δυο μεγάλων Ελλήνων συνθετών Μάνου Χατζηδάκι και Μίκη Θεοδωράκη, υπό την διεύθυνση του μαέστρου Μιχάλη Καλαεντζή. Τίτλος της εκδήλωσης " Ένας αιώνας μουσικού ουρανού με ήλιο και φεγγάρι". Συμμετείχαν η Μικτή Χορωδία του Δήμου Ρόδου, η Παιδική Χορωδία AMABILE του επικοινωνιακού και μορφωτικού ιδρύματος της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου και η Χορωδία Ευρωπαϊκής Μουσικής του Μουσικού Σχολείου Ρόδου. Πιάνο: Δημήτρης Ιωσήφ.  Τσέλο: Αξάνα Γκλουσκόβα. Ακορντεόν: Κυριάκος Κωνσταντάκης.

Πως η Βόρεια Ήπειρος παραχωρήθηκε στην Αλβανία

Σαν σήμερα 31 Ιανουαρίου: 1914: Οι Μεγάλες Δυνάμεις γνωστοποιούν στην ελληνική κυβέρνηση ότι παραχωρούν και νομικώς στην Ελλάδα τα νησιά του Αιγαίου, εφόσον αποσύρει τις δυνάμεις της από τη Βόρεια Ήπειρο και τη νήσο Σάσωνα. Με αυτή την απόφαση, αναγνωρίζεται η ελληνική κυριαρχία στα νησιά του Αιγαίου, εκτός από την Τένεδο και την Ίμβρο, ενώ η Βόρεια Ήπειρος παραχωρείται στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος. Όλα ξεκίνησαν με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας που υπογράφηκε στις 13 Φεβρουαρίου του 1914 στην ιταλική πόλη από τις Μεγάλες Δυνάμεις και με το οποίο χαράζονταν τα αλβανικά σύνορα. Η περιοχή της Βόρειας Ηπείρου παραχωρούνταν στην Αλβανία, η οποία είχε αναγνωριστεί επίσημα ως ανεξάρτητο κράτος με τη Συνθήκη του Λονδίνου. Σύμφωνα με την απόφαση το Αργυρόκαστρο, το Βουθρωτό, το Δέλβινο, η Κορυτσά, η Χειμάρα, οι Άγιοι Σαράντα και η νήσος Σάσων ήταν πλέον αλβανικά εδάφη.

Η Τραγωδία στο Κραν Μοντανά Ξύπνησε Μνήμες στη Ρόδο

Η φονική νύχτα στο "Όσκαρ" πριν 53 χρόνια! Συγκλόνισε ολόκληρη την ανθρωπότητα η τραγωδία στο μπαρ Constellation, στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας. Αυτό το αδιανόητο περιστατικό "ξύπνησε" μνήμες ιδιαίτερα στη Ρόδο, η οποία έζησε ένα ανάλογο περιστατικό πριν 53 χρόνια.  Γράφει ο Χρήστος Μυστιλιάδης Ρόδος, καλοκαίρι 1972. Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο μπαρ Όσκαρ στη Ρόδο 23 Ιουλίου 1972: Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο Όσκαρ στη Ρόδο (23 Ιουλίου 1972): Το καλοκαίρι του 1972 η Ρόδος ήταν γεμάτη φως. Ένα νησί που μόλις μάθαινε να ζει με τον τουρισμό, με τις βαλίτσες να ανοίγουν σε ξενοδοχεία και τις νύχτες να γεμίζουν μουσική. Οι άνθρωποι έβγαιναν, χόρευαν, πίστευαν πως οι διακοπές είναι από μόνες τους μια μορφή ασφάλειας...