Ταξίδι στον Ελληνισμό της Κριμαίας

H ιστορία, των Ελλήνων στην κριμαϊκή χερσόνησο είναι πολύ παλιά. Ξεκινάει από τις αποικίες της αρχαιότητας, όταν Ίωνες και Δωριείς, προερχόμενοι κυρίως από τα μικρασιατικά παράλια, άρχισαν κατά τον 6ο π.Χ. αιώνα να διαπλέουν τον Εύξεινο Πόντο, αναζητώντας καινούργια εδάφη.

Οι Έλληνες ονόμασαν την Κριμαία "Ταυρική" (ας θυμηθούμε την "Ιφιγένεια εν Ταύροις" του Ευριπίδη) και άφησαν το αρχιτεκτονικό τους αποτύπωμα στην πόλη της Χερσονήσου, της οποίας τα ερείπια δεσπόζουν σήμερα στην είσοδο του λιμανιού της Σεβαστούπολης.

Με τον εκχριστιανισμό της Κριμαίας κατά τον 3ο μ.Χ. αιώνα το Βυζάντιο επέβαλε την ελληνική γλώσσα ως γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ όλων των κριμαϊκών λαών.

Ακολούθησε στις αρχές του 14ου αιώνα η δημιουργία του ελληνικού πριγκιπάτου των Θεοδώρων, που εντάχθηκε αργότερα στις κτήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Το 1780 οι Έλληνες ίδρυσαν στην Αζοφική Θάλασσα τη Μαριούπολη, ενώ πέντε χρόνια νωρίτερα Έλληνες από το Ιόνιο, το Αιγαίο, την Πελοπόννησο και τη Βόρεια Ελλάδα εγκαταστάθηκαν στο Κερτς και στο Ενί Καλέ.

Ήταν οι Έλληνες που πολέμησαν μαζί με τα ρωσικά στρατεύματα εναντίον του στρατού του Σουλτάνου.

Από το 1829 μέχρι το 1919 οι Έλληνες εγκαταστάθηκαν, άλλοτε ως παλιννοστούντες και άλλοτε ως πρόσφυγες και μετανάστες, στη Σεβαστούπολη, τη Θεοδοσία, τη Συμφερούπολη, την Αλούστα και τη Γιάλτα, κάνοντας τις πιο διαφορετικές δουλειές: από ναυτικοί, ψαράδες, αμπελουργοί, καπνοπαραγωγοί και μικρέμποροι μέχρι οικοδόμοι, αρτοποιοί, μπακάληδες και ράφτες.

Όταν ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, οι Έλληνες αγωνίστηκαν κατά των Γερμανών ενώ αρκετοί έγιναν και αντάρτες. Ένα ολόκληρο ελληνικό χωριό, το Λάκι, πυρπολήθηκε γιατί προσέφερε βοήθεια στους αντάρτες. Σήμερα στη θέση του βρίσκεται ένα σεμνό επιτάφιο μνημείο.