Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΑΡΑΔΑΙΝΑ, ΤΟ ΠΙΟ ΒΑΘΥ ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟ ΦΑΡΑΓΓΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Η Αράδαινα είναι το πιο βαθύ και ένα από τα πιο απότομα φαράγγια του Νομού Χανίων. Απέχει 19 χλμ. από τη Χώρα Σφακίων, 84 από τα Χανιά και βρίσκεται πάνω στον οδικό άξονα Σφακιά -Ανώπολη - Άγιος Ιωάννης.

Είναι μικρότερο από αυτό της Σαμαριάς, με συνολικό μήκος 15 χλμ., αλλά εξίσου εντυπωσιακό με ψηλά κατακόρυφα τοιχώματα, πλούσια βλάστηση και άγρια ζωή. Ξεκινάει από τα Λευκά Όρη και καταλήγει στο Λιβυκό Πέλαγος, στην παραλία Μάρμαρα.

Το φαράγγι είναι εύκολα προσβάσιμο και είναι επισκέψιμο καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου, εφόσον το επιτρέπει ο καιρός. Στον πυθμένα του φαραγγιού διακρίνεται η κοίτη του ποταμού που καθίσταται επικίνδυνη σε περίπτωση ισχυρής βροχόπτωσης.
Με ύψος 138m είναι ιδανικό, όχι μόνο για πεζοπορία αλλά και για bunjee jumping. Στην έξοδο του φαραγγιού, στο «Διαλισκάρι», συναντάμε μια μικρή απομονωμένη, πεντακάθαρη χαλικοπαραλία γνωστή στους ντόπιους ως «Μάρμαρα».

Η Αράδαινα, απέχει περίπου 7 χιλιόμετρα από την είσοδο της θάλασσας και η πορεία στο φαράγγι χαρακτηρίζεται από βαθμό μέτριας δυσκολίας. Στη διαδρομή σας στο φαράγγι θα συναντήσετε ένα κατακόρυφο πέρασμα βάθους εννέα μέτρων, όπου έχει τοποθετηθεί μεταλλική σκάλα για διευκόλυνση.

Πως θα πάτε: Για να φτάσετε στο φαράγγι κατευθύνεστε οδικά από τη Χώρα Σφακίων, προς τον ορεινό οικισμό Ανώπολης, ανεβαίνοντας τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο (μήκους 12 χλμ.) στις νότιες ρίζες των Λευκών Ορέων. Μετά 3,5 χλμ. φθάνετε στο ερειπωμένο χωριό Αράδαινα, χτισμένο στο χείλος του φαραγγιού. Ο οικισμός της Αράδαινας, αποτελεί ένα αληθινό εθνολογικό μουσείο της Σφακιανής αρχιτεκτονικής.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Εκδήλωση στη Ρόδο για Χατζηδάκι και Θεοδωράκη

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο κατάμεστο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου μουσική βραδιά για τα 100 χρόνια από τη γέννηση των δυο μεγάλων Ελλήνων συνθετών Μάνου Χατζηδάκι και Μίκη Θεοδωράκη, υπό την διεύθυνση του μαέστρου Μιχάλη Καλαεντζή. Τίτλος της εκδήλωσης " Ένας αιώνας μουσικού ουρανού με ήλιο και φεγγάρι". Συμμετείχαν η Μικτή Χορωδία του Δήμου Ρόδου, η Παιδική Χορωδία AMABILE του επικοινωνιακού και μορφωτικού ιδρύματος της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου και η Χορωδία Ευρωπαϊκής Μουσικής του Μουσικού Σχολείου Ρόδου. Πιάνο: Δημήτρης Ιωσήφ.  Τσέλο: Αξάνα Γκλουσκόβα. Ακορντεόν: Κυριάκος Κωνσταντάκης.

Πως η Βόρεια Ήπειρος παραχωρήθηκε στην Αλβανία

Σαν σήμερα 31 Ιανουαρίου: 1914: Οι Μεγάλες Δυνάμεις γνωστοποιούν στην ελληνική κυβέρνηση ότι παραχωρούν και νομικώς στην Ελλάδα τα νησιά του Αιγαίου, εφόσον αποσύρει τις δυνάμεις της από τη Βόρεια Ήπειρο και τη νήσο Σάσωνα. Με αυτή την απόφαση, αναγνωρίζεται η ελληνική κυριαρχία στα νησιά του Αιγαίου, εκτός από την Τένεδο και την Ίμβρο, ενώ η Βόρεια Ήπειρος παραχωρείται στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος. Όλα ξεκίνησαν με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας που υπογράφηκε στις 13 Φεβρουαρίου του 1914 στην ιταλική πόλη από τις Μεγάλες Δυνάμεις και με το οποίο χαράζονταν τα αλβανικά σύνορα. Η περιοχή της Βόρειας Ηπείρου παραχωρούνταν στην Αλβανία, η οποία είχε αναγνωριστεί επίσημα ως ανεξάρτητο κράτος με τη Συνθήκη του Λονδίνου. Σύμφωνα με την απόφαση το Αργυρόκαστρο, το Βουθρωτό, το Δέλβινο, η Κορυτσά, η Χειμάρα, οι Άγιοι Σαράντα και η νήσος Σάσων ήταν πλέον αλβανικά εδάφη.

Η Τραγωδία στο Κραν Μοντανά Ξύπνησε Μνήμες στη Ρόδο

Η φονική νύχτα στο "Όσκαρ" πριν 53 χρόνια! Συγκλόνισε ολόκληρη την ανθρωπότητα η τραγωδία στο μπαρ Constellation, στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας. Αυτό το αδιανόητο περιστατικό "ξύπνησε" μνήμες ιδιαίτερα στη Ρόδο, η οποία έζησε ένα ανάλογο περιστατικό πριν 53 χρόνια.  Γράφει ο Χρήστος Μυστιλιάδης Ρόδος, καλοκαίρι 1972. Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο μπαρ Όσκαρ στη Ρόδο 23 Ιουλίου 1972: Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο Όσκαρ στη Ρόδο (23 Ιουλίου 1972): Το καλοκαίρι του 1972 η Ρόδος ήταν γεμάτη φως. Ένα νησί που μόλις μάθαινε να ζει με τον τουρισμό, με τις βαλίτσες να ανοίγουν σε ξενοδοχεία και τις νύχτες να γεμίζουν μουσική. Οι άνθρωποι έβγαιναν, χόρευαν, πίστευαν πως οι διακοπές είναι από μόνες τους μια μορφή ασφάλειας...