Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Αι της γαστρός ηδοναί»

Τι έτρωγαν στη βυζαντινή εποχή πλούσιοι και φτωχοί;
Κατ αρχήν οι Βυζαντινοί δεν είχαν τη συνήθεια του πρωινού. Έτρωγαν το «άριστον», έτσι έλεγαν το πρώτο φαγητό της ημέρας. Το έτρωγαν όχι το πρωί, όπως οι αρχαίοι Έλληνες, αλλά γύρω στο μεσημέρι. Ακολουθούσε το γεύμα το απόγευμα και το βράδυ, πριν βασιλέψει ο ήλιος, το δείπνο, που ήταν κατά κανόνα το πιο μεγάλο και δαπανηρό φαγητό.

Στους Βυζαντινούς άρεσαν πάρα πολύ τα ψάρια, γι αυτό έτρωγαν μέχρι και ψαρόπιτες!!! Μερικές φορές έβραζαν μαζί με τα ψαριά (ένα είδος κακαβιάς) και διάφορα μπαχαρικά και αρωματικά χόρτα, όπως νάρδο, κολίανδρο, άνηθο, κρεμμύδια, πράσα, σκόρδα κ.α
Την εποχή των Κομνηνών η υποδοχή των καλεσμένων γινόταν με ένα ποτήρι κονδίτο φτιαγμένο με κρασί και διάφορα μπαχαρικά. Το δείπνο έκλεινε με ρυζόγαλο, γλυκό κυδώνι και σερμπέτι με γάλα αμυγδάλων.

Το κρασί είχε ιδιαίτερη θέση στο βυζαντινό κόσμο, καθώς από αυτό γινόταν η Θεία Ευχαριστία. Το κρασί που χρησίμευε σε αυτό τον ιερό σκοπό το ονόμαζαν «νάμα». Οι Βυζαντινοί έπιναν το κρασί ανέρωτο ή όταν το αραίωναν το έκαναν με ζεστό νερό.
Τα γεωπονικά κείμενα της εποχής μνημονεύουν την παρασκευή κρασιού και από άλλα φρούτα π.χ. από μυρσίνη, από σπόρους ροδιού, από μήλα, αχλάδια ή κυδώνια κ.α.
Όλα τις παραπάνω πληροφορίες τις ανέσυρα από το αρχείο μου εξαιτίας ενός σχετικού βιβλίου που διάβασα αυτή τη βδομάδα.

Τίτλος του «Αι της γαστρός ηδοναί». Το βιβλίο αυτό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και στις 150 σελίδες του επιχειρείται μια προσέγγιση στη μαγειρική των αρχαίων Ελλήνων. Το έγραψε η Φωτεινή- Χλόη Αττιτή (φωτό), η οποία γεννήθηκε στη Ρόδο κι από την ηλικία των 10 ετών ζει μόνιμα στη Σύμη.

Είναι συγγραφέας κι άλλων βιβλίων κι ασχολείται με μεγάλη επιτυχία με τις παραδόσεις, ιδιαίτερα όμως με τη μαγειρική τέχνη και το πάντρεμα υλικών και φαντασίας.

Τούτο μόνο θα σας πω: Της Φωτεινής, της έβγαλε το καπέλο κι ο πολύς Ηλίας Μαμαλάκης και η συνταγή της με το ταπεινό "φακόριτζο" πήρε το δεύτερο βραβείο στη μακρινή Ιαπωνία (οι Ιάπωνες δεν είχαν σκεφτεί το πάντρεμα όσπριων με ...ρύζι), μόνο που το βραβείο το χρεώθηκε το MEGA κι όχι η Συμιακιά μαγείρισσα!
Σε κάποια εκπομπή θα κάνω την υπέρβαση και θα την καλέσω στο στούντιο, είμαι σίγουρος θα έχει πολλά ενδιαφέροντα να μας πει.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Εκδήλωση στη Ρόδο για Χατζηδάκι και Θεοδωράκη

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο κατάμεστο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου μουσική βραδιά για τα 100 χρόνια από τη γέννηση των δυο μεγάλων Ελλήνων συνθετών Μάνου Χατζηδάκι και Μίκη Θεοδωράκη, υπό την διεύθυνση του μαέστρου Μιχάλη Καλαεντζή. Τίτλος της εκδήλωσης " Ένας αιώνας μουσικού ουρανού με ήλιο και φεγγάρι". Συμμετείχαν η Μικτή Χορωδία του Δήμου Ρόδου, η Παιδική Χορωδία AMABILE του επικοινωνιακού και μορφωτικού ιδρύματος της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου και η Χορωδία Ευρωπαϊκής Μουσικής του Μουσικού Σχολείου Ρόδου. Πιάνο: Δημήτρης Ιωσήφ.  Τσέλο: Αξάνα Γκλουσκόβα. Ακορντεόν: Κυριάκος Κωνσταντάκης.

Η Τραγωδία στο Κραν Μοντανά Ξύπνησε Μνήμες στη Ρόδο

Η φονική νύχτα στο "Όσκαρ" πριν 53 χρόνια! Συγκλόνισε ολόκληρη την ανθρωπότητα η τραγωδία στο μπαρ Constellation, στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας. Αυτό το αδιανόητο περιστατικό "ξύπνησε" μνήμες ιδιαίτερα στη Ρόδο, η οποία έζησε ένα ανάλογο περιστατικό πριν 53 χρόνια.  Γράφει ο Χρήστος Μυστιλιάδης Ρόδος, καλοκαίρι 1972. Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο μπαρ Όσκαρ στη Ρόδο 23 Ιουλίου 1972: Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο Όσκαρ στη Ρόδο (23 Ιουλίου 1972): Το καλοκαίρι του 1972 η Ρόδος ήταν γεμάτη φως. Ένα νησί που μόλις μάθαινε να ζει με τον τουρισμό, με τις βαλίτσες να ανοίγουν σε ξενοδοχεία και τις νύχτες να γεμίζουν μουσική. Οι άνθρωποι έβγαιναν, χόρευαν, πίστευαν πως οι διακοπές είναι από μόνες τους μια μορφή ασφάλειας...

Ρήγας Φεραίος: "Αρκετό σπόρο έσπειρα..."

Σαν σήμερα το 1797 συλλαμβάνεται στην Τεργέστη ο εθνεγέρτης Ρήγας Βελεστινλής (Φεραίος) . Με την ευκαιρία αυτής της επετείου ανασύρω από το προσωπικό μου αρχείο απομαγνητοφωνημένο κείμενο από την εκπομπή "ΕΝ ΛΕΥΚΩ" που προβλήθηκε 12 Μαρτίου 1999 από το Κανάλι "4" της Ρόδου. "Ένας μήνας πέρασε από την παράδοση του Οτσαλάν στους διώκτες του και το μυαλό δε λέει να ξεκολλήσει από τα γεγονότα. Οι ολέθριοι χειρισμοί και ο άθλιος ρόλος που διεδραμάτισαν κάποιοι, με αποτέλεσμα να πέσει στα χέρια του «σφαγέα της Κύπρου» ο ηγέτης του Κουρδικού λαού, φέρνουν στη μνήμη την περίπτωση του Εθνομάρτυρα Ρήγα Βελεστινλή. Είναι εκπληκτικές οι ομοιότητες μέσα σε απόσταση 200 ετών. Ο Ρήγας Φερραίος άρχισε την πάλη του διαφωτισμού από τη Βιέννη και αυτό δεν ήταν τυχαίο. Παρ ότι η Αυστρία είχε στενούς δεσμούς με την Τουρκία, υπήρχαν εκεί πολλές προϋποθέσεις για την ανάπτυξη της εθνικοαπελευθερωτικής δράσης των Ρωμιών. Οι ελληνικές εμπορικές παροικίες έσφυζαν από οικονομική δραστηρι...