Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Παλάτια στην άμμο


Στο τελευταίο μου ταξίδι στο Ντουμπάϊ, μου είπαν πως το πάρκινγκ στο αεροδρόμιο του είχε γεμίσει από εγκαταλελειμμένα σπορ αυτοκίνητα- μάλιστα οι ξένοι ιδιοκτήτες τους φεύγοντας άφηναν στο ντουλαπάκι σωρό τις υπερχρεωμένες πιστωτικές τους κάρτες.

Οι φήμες μόλις επιβεβαιώθηκαν μετά ένα χρόνο: Το Ντουμπάι, το εμιράτο της υπερβολής και της επίδειξης, βρίσκεται στο χείλος της χρεοκοπίας.

Πέρυσι, λοιπόν, που ήμουν εκεί, έμαθα πως περισσότερα από 400 κατασκευαστικά σχέδια, συνολικής αξίας άνω των 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων, έχουν ακυρωθεί ή «κολλήσει».

Το Ντουμπάι είναι ένα από τα επτά- και το πιο πυκνοκατοικημένο- αυτοδιοικούμενα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα. Σημαντικά αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου όπως η πρωτεύουσα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, το Αμπού Ντάμπι, δεν έχει. Το Ντουμπάι όμως αρίστευσε τα τελευταία χρόνια σε έναν άλλον τομέα, αυτόν των κατασκευών, και δη των θεαματικών κατασκευών, από τεχνητά νησιά και ουρανοξύστες μέχρι χιονοδρομικά κέντρα (με τεχνητό φυσικά χιόνι) και λαμπερές πόλεις καταμεσής της ερήμου.

Αυτό το όργιο κατασκευών μετέτρεψε το εμιράτο των 4.114 τετραγωνικών χιλιομέτρων σε παγκόσμιο τουριστικό και χρηματοπιστωτικό κόμβο. Ο πληθυσμός του εκτοξεύτηκε στους 2.262.000 κατοίκους· επαγγελματίες από ολόκληρο τον κόσμο υπέκυψαν στο δέλεαρ των υψηλών αμοιβών και του φιλελεύθερου, για τα αραβικά δεδομένα, τρόπου ζωής· παράλληλα, ένας στρατός από Ασιάτες προσελήφθη για την υλοποίηση των φανταχτερών κατασκευαστικών σχεδίων και οι ντόπιοι έφτασαν να αποτελούν μόλις το 17% του συνόλου των κατοίκων.

Το 2002, όταν μπήκε πωλητήριο στις 2.000 βίλες του «Φοίνικα Τζουμέιρα», χρειάστηκε μόλις ένας μήνας για να αγοραστεί και η τελευταία- ο Μπραντ Πιτ και ο Ντέιβιντ Μπέκαμ είναι μόνον δύο από τις διασημότητες που έσπευσαν ν' αγοράσουν.

Σε κάθε περίπτωση, όπως γράφει στον τίτλο της η «Ιndependent», το πάρτι στο Ντουμπάι έχει τελειώσει. Η όπως θα έλεγε η γιαγιά μου "είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια"!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ρόδος: Ο σπάνιος μεσαιωνικός κήπος Marc de Montalem

  O κήπος του ιδρύματος Marc de Montalem είναι γνωστός στο ροδιακό κοινό ως ο "Κήπος του Μάρκου" και βρίσκεται μέσα στη μεσαιωνική πόλη της Ρόδου, δίπλα στο εκκλησάκι του Αγίου Μάρκου, στην οδό Μενάνδρου, απέναντι από τον Πύργο του Ρολογιού. Ο μεσαιωνικός κήπος έχει δέντρα και φυτά που καλλιεργούνταν την εποχή των Ιπποτών στο νησί και είναι η «κληρονομιά» που έχει αφήσει στη Ρόδο ο νεαρός Γάλλος Marc de Montalembert. Τo 1993 o Marc, έχασε τη ζωή του, σε κατάδυση στο Αιγαίο, στην περιοχή της Τουρκίας και στη μνήμη του οι γονείς του δημιούργησαν το ίδρυμα και τον μεσαιωνικό κήπο, στην καρδιά της Μεσαιωνικής Πόλης. Στον υπέροχο κήπο καλλιεργούνται μεταξύ άλλων λεμονιές, μανταρινιές, πορτοκαλιές, μουσμουλιές, μυρτιές, δάφνες, ανεμώνες, λεβάντα, μέντα, θυμάρι, άκανθος, σαντολίνα, γιασεμιά, αρτεμισίες, δίκταμο, νάρκισσοι, βιόλες, ασφόδελοι, 13 είδη τριανταφυλλιών και πολλά άλλα είδη. Όλα αυτά φυτεύτηκαν και καλλιεργούνται αφού διαπιστώθηκε από διάφορα συγγράμματα, ότι υπάρχουν στη ...

Εκδήλωση στη Ρόδο για Χατζηδάκι και Θεοδωράκη

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο κατάμεστο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου μουσική βραδιά για τα 100 χρόνια από τη γέννηση των δυο μεγάλων Ελλήνων συνθετών Μάνου Χατζηδάκι και Μίκη Θεοδωράκη, υπό την διεύθυνση του μαέστρου Μιχάλη Καλαεντζή. Τίτλος της εκδήλωσης " Ένας αιώνας μουσικού ουρανού με ήλιο και φεγγάρι". Συμμετείχαν η Μικτή Χορωδία του Δήμου Ρόδου, η Παιδική Χορωδία AMABILE του επικοινωνιακού και μορφωτικού ιδρύματος της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου και η Χορωδία Ευρωπαϊκής Μουσικής του Μουσικού Σχολείου Ρόδου. Πιάνο: Δημήτρης Ιωσήφ.  Τσέλο: Αξάνα Γκλουσκόβα. Ακορντεόν: Κυριάκος Κωνσταντάκης.

Η Τραγωδία στο Κραν Μοντανά Ξύπνησε Μνήμες στη Ρόδο

Η φονική νύχτα στο "Όσκαρ" πριν 53 χρόνια! Συγκλόνισε ολόκληρη την ανθρωπότητα η τραγωδία στο μπαρ Constellation, στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας. Αυτό το αδιανόητο περιστατικό "ξύπνησε" μνήμες ιδιαίτερα στη Ρόδο, η οποία έζησε ένα ανάλογο περιστατικό πριν 53 χρόνια.  Γράφει ο Χρήστος Μυστιλιάδης Ρόδος, καλοκαίρι 1972. Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο μπαρ Όσκαρ στη Ρόδο 23 Ιουλίου 1972: Μια νύχτα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, αλλά δεν ήταν. Μια φωτιά σε έναν κλειστό χώρο, άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φύγουν, σιωπές που έμειναν.  Τι έγινε στο Όσκαρ στη Ρόδο (23 Ιουλίου 1972): Το καλοκαίρι του 1972 η Ρόδος ήταν γεμάτη φως. Ένα νησί που μόλις μάθαινε να ζει με τον τουρισμό, με τις βαλίτσες να ανοίγουν σε ξενοδοχεία και τις νύχτες να γεμίζουν μουσική. Οι άνθρωποι έβγαιναν, χόρευαν, πίστευαν πως οι διακοπές είναι από μόνες τους μια μορφή ασφάλειας...